Yerevan Diaries: "Mrutt utem" :)

Oh, how did I miss this. Walking the streets of Yerevan and overhearing one Armenian macho guy telling another: "Mrutt utem". Sweet! And very masculine, indeed. Macho society in action :)

Yerevan Diaries: Pink taxi

This taxi service is for women only (no single man can be served; only if accompanied by woman).

*I devote this post to Blansh

Yerevan Diaries: white is the new black (brief observations re current fashion trends)

We all know that the abundance of black colour, especially among Armenian men, is something pretty much routine in Yerevan, not worthy of blogging.

This summer, however, I can see some changes. Instead of black trousers, it's white that dominates the colours. I wanted to say I am happy with what I am seeing - and, relatively speaking, I am - but it's way too much. From one extreme to another :)

Good thing is that I see more youth wearing trainers with some cool T-shirts. Another positive thing is that I see less (much less!!) people wearing socks with sandals now.

Still, Yerevan women catching up with the fashion trends much better and quicker. And in their majority, dress code of Armenian men is still pretty conservative, even among Armenian gay men.

Have to admit, though, some of them still manage looking hot, regardless of style or fashion. Just being themselves. You know, their curious self ;)

Cosmopolitan Armenia: "My sister is lesbian" (real story)

I may not agree with one or two points, but what I like most in this story is honesty. It's not that common to read gay-themed real-life stories in Armenian media without them resorting to sensationalism and scandals.

Selected extracts below. For story in full (AM) - see Cosmo AM

***
Իրական պատմություն. «Իմ քույրը լեսբուհի է»

Այն ժամանակ ես ուսանող էի։ Ուսանողական բուռն կյանքը, նոր ծանոթություններն ու ամենատարբեր մարդկանց հետ շփումներն ինձ անչափ դուր էին գալիս։

Դասերից հետո միշտ մնում էինք լսարանում և մինչև ուշ երեկո զրուցում ամենատարբեր թեմաների շուրջ. արվեստի բուհերում այդ հնարավորությունը կա։ Խոսում էինք արվեստից, մարդկային հարաբերություններից... ավանդական երիտասարդական թեմաներ։ [...]

Չեմ հիշում, թե ինչպես, բայց մենք սկսեցինք խոսել գեյերի մասին։ Կարծիքները, ինչպես հաճախ է լինում, հակասական էին։ Ես սկսեցի կատաղի վիճաբանություն սկսեցի կուրսեցիներիցս մեկի ընկերոջ հետ, ով ասում էր, որ գեյերը մարդ չեն, նրանց բոլորին պետք է հավաքել մեկ վայրում, վրաները բենզին լցնել ու վառել, իսկ լեսբիների հետ կարելի է սեքս ունենալ, ավելի ճիշտ՝ սկզբում պետք է նայել, թե ինչպես են նրանք սեքսով զբաղվում, իսկ հետո միանալ զվարճանքին....

Այդ արտահայտություններից հետո ինձ հազիվ էին պահում, որ ես նրա աչքերը չհանեի։ Իսկ հետո արդեն նրան էին պահում, երբ ես ասացի, թե ապացուցված փաստ է, որ հոմոֆոբները հիմնականում թաքնված գեյեր են... Խոսակցությունն անցնում էր բարձր տոնով, և ես, կարելի է ասել, արդեն խեղճացրել էի այդ երիտասարդին, ու թվում էր, թե նա շուտով նույնիսկ կհավատա իմ վարկածին...

Ես դուրս եկա լսարանից ու քայլում էի դեպի «հանգստի սենյակ»։ Անունս լսելով՝ շրջվեցի ու տեսա իմ համակուրսեցիներից մեկին։ Նրան հեշտ էր չնկատելը. մեր կուրսի «մոխրագույն մուկիկն» էր։ Ես մի քանի անգամ փորձել էի նրա հետ խոսել, շփման եզրեր գտնել, բայց նա շատ մեկուսացած էր, չնայած խելացի ու յուրահատուկ անձնավորություն էր։ Նա հասավ ինձ ու դողացող ձայնով ասաց, որ հետս խոսելու բան ունի։ Ես նայում էի նրան, բայց նա չէր կարողանում խոսել։ Մի փոքր լռելուց հետո ասաց.
-Դու իսկապե՞ս այդպես ես մտածում։

Առաջին վայրկյանին չհասկացա, թե ինչ նկատի ունի, բայց մի քիչ ուղեղս լարելուց հետո պարզ դարձավ։ Այո՛, ես իսկապես այդպես էի մտածում... ես կարծում եմ, որ պետք չէ «մտնել» ուրիշների անկողինը։ Ես ունեմ շատ ընկերներ և պարզապես գեյ ծանոթներ և ոչ մի հանցանք չեմ տեսնում միասեռական հարաբերությունների մեջ։ Ես տեսել եմ՝ ինչպես են իրար վերաբերվում զույգերը։ Իսկական գեյ-ընտանիքների եմ ծանոթ։

Ու երբ կուրսեցիս ասաց, որ ինձ «բան» ունի ասելու, ես մի պահ քարացա, քանի որ պարզ էր, որ շարունակվելու էր գեյերի թեման, սակայն հետո հիշեցի այն դեպքը, երբ ինձ մի աղջիկ ընկերության առաջարկություն էր արել։ Նրա լռությունն ինձ ավելի էր համոզում, որ նա ճիշտ խոսքեր է փնտրում իր սերն արտահայտելու համար։
Վերջապես խոսեց.

-Ես քեզ պիտի ասեմ մի բան, ինչի մասին երբեք ու ոչ ոքի չեմ ասել։
Արդեն վեց տարի է, որ ինձ հանգիստ չի տալիս իրականությունը։ Ես
նույնիսկ ինքնասպանության փորձեր եմ արել, քանի որ իրականությունն
անարդար է ու սխալ։

Նա նորից սկսեց արտասվել ու չէր կարողանում խոսել, իսկ ես արդեն հետաքրքրությունից այրվում էի։

-Բայց խոստացիր, որ ոչ ոք չի իմանա այն, ինչ ես քեզ պիտի ասեմ։
-Ազնիվ խոսք... (ազնիվ խոսքս երդման հավասար է)։
-Քույրս լեսբուհի է։

Կարծես մի ծանր քար ընկավ սրտիցս. ինչեր ասես, որ չէի հասցրել անցկացնել մտքովս։ Խոսում էր ագահորեն. վեց տարի լռել ու իր մեջ այդքան հոգեկան բեռ էր կուտակել։

Նրա քույրն այժմ ապրում է Փարիզում։ Երբ մեկնում էր Հայաստանից, խենթի պես սիրահարված էր մի երիտասարդի... անհույս։ Կուրսեցիս` Աննան, նույնիսկ պատմում էր, թե ինչպես էր գիշերներն արթնանում քրոջ հեկեկոցներից։ Հետո, երբ 21 տարեկան էր, երեք ամսով գնաց Փարիզ` բարեկամներից մեկին հյուր ու... չվերադարձավ...[...]

Սերը սեռ չի հարցնում

- Դերասանի վարպետությունն ինձ միշտ էլ լավ է տրվել... Ես սկսեցի ձևացնել, թե համակերպվել եմ այդ մտքի հետ։ Քույրս հանդարտվեց. նույնիսկ սկսեց ինձ պատմել իրենց առօրյայի, վեճերի մասին: Ես վերջապես կարողացա պատկերացնել, թե ինչով ու ինչպես է ապրում քույրս։

Ժամանակի ընթացքում սկսեցի հասկանալ, որ այնքան էլ վատ չեմ վերաբերվում նրա ընկերուհուն։ Մենք նույնիսկ շատ ընդհանրություններ ունենք (օրինակ՝ երկուսս էլ սիրում ենք վառվող լուցկու հոտը)։ Ու ես իսկապես համակերպվեցի այդ մտքի հետ։ Սակայն, միևնույն է, դա իմ ամենամեծ բարդույթն է, ու ես կարծում եմ, որ եթե մարդիկ իմանան իմ քրոջ մասին, ինձ կծաղրեն ու չեն ուզի որևէ շփում ունենալ ինձ հետ... Այսքանը... Վե՛րջ։

Այս բառերն արտաբերելուց հետո նա նայում էր ինձ, իսկ ես փորձում էի մարսել այն տեղեկությունը, որ վերջին տասնհինգ րոպեի ընթացքում լուռ լսել էի...

... Դասերից հետո խոսակցությունները շարունակվում էին, իսկ ես ու կուրսեցիս այն «արցունքոտ» օրվանից հետո անբաժան էինք դարձել։ Ամենուր միասին էինք։ Մենք միասին երկար երեկոներ ու նույնիսկ անքուն գիշերներ ենք անցկացրել, երկար զրույցներ ունեցել, ու վերջիվերջո նա հասել է նրան, որ իսկապես հարգանքով է մոտենում իր քրոջ ընտրությանն ու իսկապես ուրախ է, որ իր քույրը սիրում է և սիրված է։ Եվ ամենակարևորը` դրա համար պետք չէ բարդույթավորվել:

Բավական ժամանակ է անցել։ «Մուկիկս» ինքնավստահ, գեղեցիկ երիտասարդ կին է։ Նա ընկեր ունի, որը նրան սիրում է գժի պես ու ծանոթ է նրա քրոջ հետ։ Նրանք շատ լավ հարաբերությունների մեջ են։ Աննան նույնիսկ իր քրոջ ընկերուհու հետ է ծանոթացել, ում կատակով ասում է «փեսա». նա ոչ միայն համակերպվել է, այլև ընդունել է քրոջ որոշումը։

Գուցե միասեռականությունը հիվանդություն է, գուցե՝ ընտրություն։ Ու եթե այդպես է, ամեն մարդ ունի ընտրության իրավունք։

Mamikon Hovsepyan: 'There are still many taboos and stereotypes re sexuality and LGBT issues in Armenia'

Below are extracts from the interview with the head of PINK Armenia originally posted on The Neutral Zone

***
People in Armenia still live with taboos and stereotypes and in many cases they mix tradition, religion, customs, habits and reality. In the past LGBT people were hiding because of intolerance, hate and ignorance, and the society thinks that we didn’t have gays at all and that this is something modern and European. In general, today people call whatever they don’t like ‘a European value’, for example gender equality, women’s role in the government and so on, but let me bring an example. What was Europe doing when at the beginning of the 20th century Armenia had women in the parliament and women diplomats? So human rights protection is a universal value and it belongs to Armenia as well. [...]

Homophobic media

Our research on LGBT rights and violations in 2010 says that discrimination mainly starts in families and goes wider to schools, workplace, healthcare services, actually everywhere. The media usually promotes hate toward the LGBT community and we don’t have any laws to stop hate speech. Nowadays it is possible to find a few tolerant electronic media or newspapers, but the majority is homophobe, especially TV.

For example “Iravunk” daily often promotes hate crime and they present it as freedom of speech but actually freedom of speech and human rights violation are two different things and in civil and developed counties hate promoters are punished by law. On TV they use the theme of homosexuality for jokes, teasing it as an abnormal and immoral behavior. During the last 5-10 years LGBT people became more or less visible and LGBT issues are on the top of the discussion list. Whether the reaction of the society is positive or negative, the visibility of LGBT issues brings small changes. [...]

Discrimination and hate crime

Homosexuality was decriminalized in 2003 but we don’t have any laws to protect LGBT people, to prevent violence, discrimination or hate speech. There aren’t any anti-discrimination laws in Armenia. [...]

There are many cases of violence against the LGBT community, but mainly they are not registered as violence against LGBT or those cases are not registered at all. Cases of violence can be found everywhere, but for the most part they take place in schools, healthcare sector, police stations and army.

The latest positive development - cooperation with the human rights Ombudsman's office

The latest positive development was the Ombudsman’s cooperation with PINK, when we signed the Memorandum of Understanding and he announced that he and his team are ready to protect the rights of all people in Armenia and cooperate with human rights organizations. Another positive development is the existence of tolerant journalists and a few newspapers that cover LGBT issues.

The existence of networks and coalitions that support human rights brings positive changes into the society. One drop in the lake is not a big deal but later those drops will make a river and it will run to the lake.

Role of the Armenian church

The Armenian Church, as they say, should be tolerant, spread peace and respect, but they are one of the main institutions that spread hate and intolerance against LGBT people. The topics they touch or present always come back to homosexuality and start to blame. In a recent case we had in Armenia, when the representatives of religious minorities and the Armenian Church had a conflict, during the press conference the priest talked about that conflict and religious minorities for a couple of minutes and then the whole press conference was related to homosexuality. On the other hand, it was the journalists who provoked the priest asking irrelevant questions, but the priest replied to their questions with pleasure blaming gays.

Lack of knowledge, cliches

In Armenia, people still don’t know all the terms regarding LGBT issues. Many Armenians even think that gays are those who wear dresses, have make-up and behave like girls. As I mentioned, the lack of knowledge and information doesn’t let them to recognize the difference between gay/lesbian, bisexual and transgender people.

Yerevan Diaries: Blogging from inside the toilet - "You are beautiful"

Absolutely loved the idea of 'no mirror' in the toilet. Instead, this statement: "You are beautiful".

Blogging from inside the possibly coolest toilet in Yerevan ;)

*Toilet, DIY bar, Yerevan

Relevant reading: Yerevan Diaries: DIY bar - I recommend!

Yerevan Diaries: DIY bar - I recommend!

Warm. Friendly. Cool. You feel at home there.

Gay-friendly. With regular movie nights and occasional live music performances.

DIY bar in Yerevan. Parpetsi 14.

I highly recommend it.

Relevant reading: Yerevan Diaries: Blogging from inside the toilet - "You are beautiful"

'Gay Pirates' Cosmo Jarvis - cute British music talent with Armenian roots

I had no idea that Cosmo Jarvis has Armenian roots, from mother's side.

Cosmo Jarvis - Harrison Cosmo Krikoryan Jarvis - the author of Gay Pirates song (music video - below). He is quite cute too.

*picture - by Elina Kansikas (via The Guardian)

The Guardian

[...] Harrison Cosmo Krikoryan Jarvis – raised in Totnes, Devon, with an Armenian-American mother and English father – has already written more than 300 songs and is close to finishing his first feature film. He tackles weighty topics in a conversational style, treating the listener like a trusted friend. His music switches between acoustic ballads, rambunctious punk-folk, MOR rock and agitatedly introspective, scabrous rap, sometimes within a single song. These are all reasons why he should be accorded the status of national treasure, but they also explain why he has yet to become a household name. [...]

The first disc was mainly a collection of love songs, albeit with a singular, reliably dark humour, but the second was a concept album about a teenager struggling through his parents' protracted, bruising separation. It served as his autobiography.

"There was always problems at home – always," he says. "It was more than a divorce. It went on for ages. Still going on, 10 years later. I guess they actually split when I was nine years old. Mum took me and my brother, fucked off, left the country. She would say things about dad, he would say things about her, and you don't know what's true. And you get to the point where you don't hate them, but you just no longer see them as parents. I did, anyway." [...]

Gay Pirates – a folksy stomp designed to tackle homophobia by getting beered-up lads to sing along before they realise what it's about – was released in January. Stephen Fry tweeted his approval, and Jarvis's self-directed video became a YouTube hit.



"I needed something that was closed off from everything else so that the story could take place," he says, explaining why a heterosexual man used to mining his own life for material would choose to write a gay love story set on an 18th-century pirate ship. "I needed something where everyone else could be against them – where it was more than a gay person in a homophobic society, where the whole thing was amplified. By setting it in the days of pirates, and using the mandolin, which is the sort of instrument you could've taken to sea with you, I thought that might give it a kind of folklore thing, and that would add to the idea of it being firmly embedded in human history."

But Radio 1 refused to play it. "The reason they gave was because I said 'gang rape'," Jarvis tuts. "We could've given them an edited version." Momentum was lost and the record failed to chart. It's still bothering him. [...]

He seems incapable of making things easy for himself. Another single, Sure As Hell Not Jesus, arrived accompanied by a video that attempted to humorously examine child abuse and hypocrisy in the Catholic church. [...]

His parents have reconciled themselves to his songs, though his mum thinks he should stop rapping – perhaps not coincidentally, she seems to get the worst of the lyrics when he does, as in Sonofabitch's Problems, or the unflinching Mummy's Been Drinking ("I know you had your fair share of abuse/ But that's in the past so you got no excuse"). "She just goes: 'You're not from the hood!'" he says. "But sometimes it's just a much better way of explaining something really articulately. Mummy's Been Drinking did fuck her off a lot, though."

And this seems to be where we came in, and where Jarvis is perhaps most different and potentially important: he is willing to risk ridicule, incomprehension or hostility as he tries to communicate. It can be liberating. [...]
***

...And here is how Tert.am reported re above (AM)

Գեյերի արգելված սիրո մասին երգող ամենահայտնի բրիտանացին հայ է (տեսանյութ)

21–ամյա բրիտանացի երգիչ, 300–ից ավելի երգերի հեղինակ, դերասան, ռեժիսոր, պրոդյուսեր և սցենարիստ Հարիսոն Քոսմո Գրիգորյան Ջարվիսը (Գրիգորյանը նրա մոր ազգանունն է։ Իսկ նրա հայրն անգլիացի է) հաստատուն քայլերով առաջ է գնում բրիտանական շոու բիզնեսում։ Ինչպես հաղորդում է բրիտանական Guardian պարբերականը, Ջարվիսը շուտով նաև ավարտին կհասցնի իր առաջին գեղարվեստական ֆիլմը։

Ջերվիսի ամենահայտնի ստեղծագործությունը, թերևս, նրա Gay Pirates երգն է (գեյ ծովահենները)։ Երգը երկու գեյ սիրեկանների մասին է, ինչպես նաև այն խտրականության մասին, որին ոչ ավանդական սեռական կողմնորոշում ունեցողները հանդիպում են բոլոր ժամանակներում։

[thanks to Christin for the link] 

Rainbow in Soho

Soho, London, 6 August 2011

'Think PINK'

I devote this picture to PINK Armenia :)

Selfridges, London

Must watch!! Kazaky in Armenian - "Pohvir ['Pokhvir'] (Change, I Know, You Can)"

This is so good. I left speechless. Kazaky in Armenian. Fab clip. Great message. A must.

"Pohvir" ['Pokhvir'] - (Change, I Know, You Can)"



Relevant post: Arthur Gasparyan (Archibaz): Armenian member of Kazaky - Ukrainian band that everyone talks about

Yerkir Media TV report on Pincet gig and Armenians at Istanbul Gay Pride

Relevant:

Side by side (2): Armenian presence at Istanbul Gay Pride

Armenian all-female punk rock band Pincet heats the things up during Istanbul Gay Pride week

Armenian guy quit Patriarchate, came out as gay, seeks asylum in Israel

*via Haarets

The man who would be Israeli

Tobmas Glastian came to Israel to become a priest. But once he came out as gay and left the church, the Interior Ministry refused to grant him a visa to stay here.
By Ilan Lior

Tobmas Glastian wants to be an Israeli. "Everyone calls me Tomas," he says, accepting the mispronunciation with understanding. He has lived here for almost half his life, all his friends are Israeli, and he speaks Hebrew almost at the same level as a native speaker. The truth is that he already feels Israeli in every way - and only the official document is missing.

Glastian, 29, was born in Armenia. He arrived in Israel at the age of 16 to study at the seminar of the Armenian Patriarchate in Jerusalem, with the intention of becoming a priest. He studied there for three years until one day he decided to escape. He had understood he was a homosexual and wanted to come out of the closet.

Glastian had not told anyone at the seminar about his sexual preference. He knew the church would consider it a terrible sin and would not accept him into its fold. At first, he informed only his parents in Armenia, but their response left him frightened and desperate.

"My parents no longer wanted me. They said they would rather I die than go back home. That shut the door for me; I no longer have a family," he says.

Thus, Glastian was left completely alone at the age of 19. He hastened to leave Jerusalem in favor of Tel Aviv. He was scared to go back to conservative Armenia and, in fact, he admits, he had no reason to go there. Three years later, a long while after his visa to Israel had expired, he was unable to find work and decided to turn to the United Nations and ask for political asylum in Israel. As part of a routine process, he was granted the temporary status of an asylum seeker that has to be renewed every six months.

"They don't even allow me to request permanent residency status," he says, adding that every time he raises the subject, he is told he has to undergo a comprehensive interview once more to get refugee status and only then will he be able to request permanent residency in Israel.

"I don't have a problem with undergoing an interview again," he says. "They have been telling me for two and a half years already that I must go for the interview but they don't make an appointment for me. Every time I ask them, they say: 'Okay, we'll make an appointment and tell you to come,' but nothing moves."

Meanwhile, Glastian heads off to the Interior Ministry's office every six months. "I wait there for three hours; they check here, they investigate there; and in the end, they tell them on the telephone: 'Come on! Sign already.' They treat me there in a humiliating fashion; it's very offensive. Today, without bragging, I consider myself more Israeli than an Israeli. There is not a drop of Armenia in me any longer."

A few months ago, Glastian turned to Knesset member Nitzan Horowitz of Meretz and requested his help. Horowitz sent him to attorney Dr Yuval Livnat from Tel Aviv University's Human Rights Clinic who deals with the rights of refugees, in the hope he would help to get matters solved. Judging by past experience, Livnat is not optimistic - on the contrary.

No homosexual has so far been recognized as a refugee in Israel. According to the UN's Refugee Charter, a refugee is a person who is faced with a real threat of persecution in his homeland on the background of race, religion, nationality, political affiliation or belonging to a certain social group.

"All the countries in the western world have determined that homosexuals and lesbians belonging to a certain social group, and therefore they can be considered refugees," says Livnat. "In the State of Israel, at the present moment, this is not yet so."

Even if Glastian manages to create a precedent and becomes the first homosexual who is recognized as a refugee in Israel, he will still be far from having the permanent-resident status he so desires. Israel has never granted permanent residency to a refugee. "To my great regret, in Israel, even if you are recognized as a refugee, you remain a temporary resident forever," Livnat explains. "As of today, that is the unfortunate lot of all the refugees in Israel."

Despite the difficulties, Glastian speaks admiringly of Israel. He feels this is his country. "I love this country. In my first interview at the UN, they asked me if I would prefer to go to another country and I didn't want to under any circumstances. But from time to time, I have the feeling that maybe I made a mistake and that perhaps it would have been better to go somewhere else where they absorb you immediately and they give you the opportunity to advance in life and not to remain stuck," he says.

"Today, with all my love for Israel, I feel like I am stuck and this hurts me a great deal."

According to the Interior Ministry: "Mr Tobmas Glastian entered Israel in 1998 on a tourist visa. After a number of years, he registered with the UN and submitted a request for political asylum, and it was decided to give him a temporary work permit until a decision was made in his case. His visa is a temporary one that is given for as long as the request is under consideration and it has to be renewed every few months. The visa makes it possible to work in Israel. His request is being examined by the population and migration authority."

Armenian parents response to New York gay marriages :)

As you may know, New York is gearing up for their first legal gay marriages.

Thanks to @writepudding, I got this link to The New York Times Special Issue on Gay Marriage.

There was this story there that tells of parents of gay children pushing for gay marriage.

With same-sex marriage now legal in New York, some gay sons and daughters are starting to feel the same heat from parents as do their straight siblings.

...and I started imagining what the Armenian parent would do in the similar circumstances: pushing for marriage of their gay children, fixing 'accidental' date meetings, say, for their son with a son of their friend etc. :))

"տղա ջան, տունն ես մնացել, այդքան լավ տղերք կան մեր շրջապատում, մեկին չես կարում ճարել"

And thanks to Bella, I got reminded of this hilarious anecdote (AM) - not new but still too funny and very relevant - that I have to share with you:

Էդ անեկդոտը գիտես չէ, որ երկու սփյուռքահայ կին հանդիպում են, պարզվում ա, որ մեկի տղան տղայի հետ ա ամուսնացել, մյուսը ասում ա, - «Գոնե հայ ա» ?

UNAIDS: Armenia lifts travel ban for people living with HIV

Excellent news!
***

Armenia lifts travel ban for people living with HIV

UNAIDS

GENEVA, 15 July 2011—The Joint United Nations Programme on HIV/AIDS (UNAIDS) commends the decision by the Government of Armenia to lift its travel restrictions for people living with HIV. The reforms—which took effect yesterday—align the country’s legislation with international public health standards.

Restrictions that limit an individual’s movement based solely on HIV-positive status are discriminatory and violate human rights. There is no evidence that such restrictions protect public health or prevent HIV transmission. Furthermore, HIV-related travel restrictions have no economic justification, as people living with HIV can lead long and productive working lives.

“I welcome Armenia’s decision to lift its HIV-related travel restrictions,” said UNAIDS Executive Director Michel Sidibé. “I urge other countries to follow Armenia’s example and take the necessary steps to remove punitive laws and practices as a matter of priority,” he added.

With the removal of Armenia’s travel restrictions, UNAIDS counts 48 countries, territories, and areas that continue to impose some form of restriction on the entry, stay and residence of people living with HIV based on HIV status. Five countries deny visas even for short-term stays and 22 countries deport individuals once their HIV-positive status is discovered.

Armenia - ‘gay surrogacy paradise’ (report)

Who knew? :)

***
via Surrogacy Clinics

Gay Surrogacy Agencies in Armenia

Armenia is one of the leading medical tourism destinations for gay couples from all over the world looking for surrogate mothers because of its liberal surrogacy laws. The mushrooming of many a gay surrogacy agency in Armenia has made it possible for singles and gay couples to live their dreams of enjoying the joyful moments of parenthood. Armenia is a host to a large number of surrogacy facilities providing world class medical amenities and that too at a fraction of what it would cost in any other part of the globe. 

Many gay men have a longing for starting their own families. The legal complexities and time involved in adoption for gay couples makes surrogacy a more favored route to beginning their own families.

Surrogacy is a process wherein a woman, as a part of a financial contract, carries and delivers a child for others, with or without having a genetic relationship with the child. In gay surrogacy, one of the partners provides sperms that will be utilized for fertilizing the eggs of the donor or surrogate mother.

Why Gay Surrogacy in Armenia?

There are a number of advantages synonymous with going in for gay surrogacy in Armenia. The leading factors contributing to Armenia’s popularity as a leading gay surrogacy destination are as follows:

• Gay surrogacy in Armenia is very popular because Armenian laws do not illegalize surrogacy for gays, unlike many other European and western countries which have criminalized the same.
• Surrogacy for gay couples can be an emotionally trying and stressful experience with surrogate agencies in many countries refusing to treat their cases. Often inquiries for surrogacy by gays are dismissed by clinics in other countries on the grounds that gay men cannot cater to the overall developmental needs of the infant. Legal ambiguities and moral reasons can also play a dampener in the surrogacy efforts of gay couples. Armenia provides a number of avenues in the forms of IVF clinics and surrogacy agencies for gay couples looking for surrogate mothers.
• The geographical proximity to East European and West Asian countries, some of which have banned surrogacy for singles and same-sex couples, has made Armenia a sought-after destination since it ensures minimum travel costs.
• Also, cost of gay surrogacy in Armenia is a big draw, as the prices here are a pittance when compared to costs in the USA and the UK. However, low costs do not mean compromising with the quality of services offered.

Gay Surrogate Mothers in Armenia

Under Gay surrogacy programs in Armenia, surrogate mothers undergo various rigorous physical and psychological tests for a couple of months. Potential surrogate mothers are young and healthy females belonging to the age group of 18 to 35 years, with their own children and with no history of pregnancy related complications. More and more gay couples and singles are coming to Armenia as Armenian surrogate mothers are responsible citizens who have been screened for various kinds of ailments that can otherwise pose a risk to both the pregnancy and the infant’s longevity.

Legal Framework for Surrogacy in Armenia

Armenia is one of the countries in the world that have decriminalized surrogacy for single and same-sex parents. Surrogacy in Armenia is governed by the Armenian Reproductive Rights Law, applicable on both Armenians and international patients, which stipulate that a surrogate cannot refuse to pass on the infant to the party with which a contract has been entered into. However, a surrogate who is also an egg donor can rescind a contract, provided she reimburses all the expenses that have been incurred on the pregnancy. The intended parents are legally bound to incur all the expenses related to the pregnancy. In order to avoid problems in the future, detailed contracts are recommended. 

Armenia is a beautiful Eurasian country nestled between Eastern Europe and Western Asia and has a lot to offer to tourists looking for a combination of the wonders of nature and creations of man in the form of picturesque landscapes and amazing rock formations and, beautiful monasteries and castles, along with numerous museums showcasing an eclectic collection of glass work, jewellery, and contemporary art. A medical trip can be combined with a planned itinerary of this amazing country. The inexpensive world-class medical facilities, along with hassle-free legislations make gay surrogacy agencies in Armenia a preferred choice for ensuring a passport to the bliss of having children.

Armenian author publishes new book - "My Gay Dream"

I have not read this book yet. In fact, today is the first time - thanks to this press release (below) - I learned of the author and his book.

You may have a look at Google book preview here (selected pages only).



Full book is available to buy on Amazon and elsewhere (Dorrance Publishing).
***

"My Gay Dream," a new book by Alex Ikke-Tuppel, has been released by Dorrance Publishing Co., Inc.

In "My Gay Dream," Alex Ikke-Tuppel expresses the loneliness his lead character is feeling, as he really has no friends, only acquaintances. Many of his hours are spent alone at the café…drinking and daydreaming…daydreaming and drinking.

After some soul searching, he realizes it is up to him to do something to change this bleak existence, and he reaches out to Mark, one of only three people with whom he spends any time at all. This leads to their forming a "quasi-friendship" with Carl and Roger, a well-to-do gay couple who recently moved to town and with whom he feels relatively comfortable. Oh, by the way…Mark is also gay, as is our leading man, but his interest in these three guys is purely platonic.

As life drones on, he spends more time with his "close friends" Armani, Versace, Cavalli, and Gucci, to name a few. This indulgence lifts his spirits significantly and through his association with them, in addition to Mark, Carl, and Roger, he enters the beau monde of the fashion industry, living the high life of haute couture and travel.

There is a new "person of interest" on the scene, who becomes the romantic object in our guy’s fantasies when he seems to appear everywhere-the café, the gym, etc. Is this the man of his dreams? Is this finally the life he has been waiting for, or is it just an illusion?

About the Author:
Alex Ikke-Tuppel is a native of Yerevan, Armenia. He is single and currently in sales for a manufacturer of semiconductors, but also has a Ph.D. in Engineering. In addition to his writing, he also has an interest in psychology.

"My Gay Dream" is an 150-page paperback with a retail price of $21.00. The ISBN is 978-1-4349-0963-3. It was published by Dorrance Publishing Co., Inc of Pittsburgh, Pennsylvania. For more information, or to request a review copy, please go to our virtual pressroom at www.dorrancepressroom.com or our online bookstore at www.dorrancebookstore.com.

Editor-in-chief of Russia Today Margarita Simonyan on her Sochi gay club experience with Armenian twists & not only

Margarita Simonyan, the editor of Russia Today, announced on Twitter that she is going to write a column about her experiences in Sochi [Russian seaside resort] gay club. The column is pretty long, with interesting and not only gay related twists, I’d recommend to read. Below is an extract (RU) of the copy of her column that Margarita re-posted on her blog today.
***
[...]
-- А я читал, что в Англии Элтона Джона обвенчали с мужиком, -- сообщает Фауст.
-- Что в мире творится! – возмущается дядь Арут.
-- Это не в мире, это в Англии, -- успокаивает его Анжелка.
-- Нет. Не в Англии, -- вдруг мрачнеет Фауст. Опускает голову и беспорядочно чертит ножом по столу. – Я вам должен одну вещь сказать.
            Брат поднимает на нас свои сверкающие черные глаза под сверкающими черными бровями и медленно произносит:
-- В Сочи открыли гей-клуб.
            Пауза.  И сразу после нее:  
-- Да ну нах??? – хором вопят по-армянски мои родственники и еще человек 20 за соседними столиками, которые с увлечением слушали наш разговор.
-- Открыли, в натуре, гей-клуб! – клянется Фауст. -- Я, правда, сам не верю, я думаю, там в клубе никого нет, а вокруг клуба одни натуралы сидят на корточках, семечки жуют и ждут, когда первый гей появится.
-- Едем туда! – решаю я. Мне же надо веселую колонку писать. А веселее, чем гей-клуб в городе, где каждый второй – Фауст Сирунянц, сложно себе что-то представить.
В общем, несмотря на протесты Фауста и ужас в глазах дядь Арута, решаем ехать. Еще и берем с собой маму – развеяться. Брат тоже едет с нами, потому что кто же нас отпустит одних. Остается отпросить у мужа Анжелку.
Моя подружка бежит от себя много лет. Она родилась Иннокентием Анненским, но в 21 нецелованной вышла замуж, с тех пор рожает детей и варит туршу из фасоли.  Муж у нее – бандит. С бычьей шеей и мертвой хваткой – все как положено.
И я должна отпросить у него подругу в гей-клуб.  
-- Какой гейклуб-мейклуб я не знаю. Моя жена дома должна сидеть. Зачем она пойдет – чтоб на нее там смотрели все? – говорит, естественно, муж.
-- Ну, брат, -- уговариваю я, -- на нее никто не будет смотреть. Там народ не по этому профилю.
-- Профиль-анфас я не знаю. Твой муж тебя не умеет воспитывать, а моя жена дома должна сидеть, базар окончен.
-- Брат, но ты пойми, ей нужно расслабляться. Это ГЕЙ-КЛУБ! Мы даже если голые придем, никому там не будем нужны!
-- Сказки мне не рассказывай! Гей-клуб она придумала! Откуда в Адлере геи?
-- Ну что ж, ну геи, что такого? Еще Блок говорил, что только влюбленный имеет право…
-- Когда блок говорил, керамзит что делал? Дальше ты что мне скажешь?
            Дальше сказать было нечего. Мы просто напоили Анжелку так, что ей уже было все равно, в какую сторону у мужа кепка. Она выключила телефон и поехала с нами.
            Первый шок случился в такси. Вместо привычного «Рафик послал всех на фиг» кассетник фыркнул на меня женским голосом: «Эппрувал энд дисэппрувал. Одобрение и неодобрение».
-- Английский учу, -- смущенно пояснил пожилой таксист дядь Мигран. – Пахомов сказал, кто английский не выучит, за Мамайку всех переселят. Чтоб не позорили Олимпиаду – так сказал.
 [...]
-- Сядь, Анжела, угомонись! – кричу я. Но подруга меня не слышит. Ее несет далеко. Сквозь уроки английского, которые таксист и не думал выключать, до меня доносится непонятно к чему относящийся анжелкин всхлип:
-- Армяне – непобедимые, летающие в космос люди!
            И  тут мы, наконец, подъезжаем к клубу. Таксист сидит мрачный и злой. Фауст спрашивает:
-- Ты что, злишься на нас, дядь Мигран? Ну, выпила, женщина, не сильно она там тебе все и прожгла, и ликера разлила не так много.
-- Этот ваш клуб у меня вызывает большой дисэппрувал, -- отрезает таксист и до рубля отсчитывает нам сдачу.
            Дальше железная дверь без опознавательных знаков. На входе женщина – а, может, это был и мужчина – оглядывает Фауста неодобрительно.
-- Молодой человек раньше был в нашем заведении? – строго спрашивает она.
-- Этот-то? Конечно, был! – улыбаюсь я.
-- Сомневаюсь, -- цедит женщина сквозь зубы. Но пропускает. Внутри за столиком уже сидит моя сестра – младшая, продвинутая. Она работает в «Олимпстрое», поэтому в этом клубе бывает часто. Мы заказываем еще выпить.
            А дальше – я не могу это описать! Я только скажу, что мой брат каждые 20 секунд орал: «ААААА!!!!» -- и еще иногда орал: «Мамой клянусь, это жесть!!!!»
            На сцене, тем временем, зажигали трансвестит Вартанчик и его подруга Аза, в миру сбежавший из не скажу какой республики дзюдоист Азамат. В зале истекала слюной пара адлерских бандюков-армян.
-- Мир, труд, май! – кричала со сцены Аза. – Это лучше, чем война, безработица, декабрь!
            И мы не могли с ней не согласиться. Отпев первый номер, сверкая кружевными красными стрингами и безупречной эпиляцией всего, Аза спустилась в народ. Когда она подошла к нашему столику, брат мой, с плечами в полстола, умудрился забиться под диванную подушку.  Аза двинулась напрямую к моей сестре.
Вообще в городе моя сестра знаменита тем, что она моя сестра. Но конкретно в этом заведении моя сестра знаменита тем, что у нее четвертый размер груди.  Аза подошла к нашему столику, поцеловала сестру и объявила:
-- Пока ты накачаешь такую задницу, как у меня, твои сиськи отвиснут до пуза.
            После чего воткнула гвоздику в мою пепси-колу и вернулась на сцену.
-- Москва есть в зале? – крикнула она.
-- Да!!!
-- Официанты, запомнили, где Москва сидит? А Хоста есть?
-- Да!
-- Ну слава Богу, олигархи все тут, -- сказала Аза и стянула с себя юбку, вызвав оргазмический вопль зала и одинокий обморок Фауста.  
            Таких Аз на сцену выходило штук пять или шесть. «Откуда, откуда они все у нас?» -- хрипел Фауст. Друг друга они называли трансухами и, не побоюсь этого слова, хачихами.  Одна прочитала то, что сама назвала стихотворением Тютчева «Хачи прилетели».
Дальше девочки тянули на сцену какого-то парня, сидевшего за ВИП-столиком, его с визгом тащила обратно пришедшая с ним девица, и Аза орала:
-- Боишься мужика потерять, води его на дистотеку «Черноморец», фигли ты его сюда привела, натуралка безмозглая?
            Потом на сцену вышла та, кого Аза объявила:
-- Народная артистка Якорной щели и Туапсе Валентина Монро. 
Она спела песню «За то, что только раз в году бывает май». Неплохо, кстати, спела. Ее сетчатый лифчик трепетал поверх богатырской груди, и нежно вздымалось жемчужное ожерелье прямо под выбритым кадыком.
Ну и дальше начался совсем ужас. Аза кричала кому-то:
-- Столик, за которым орали «Пидарасы!» -- вам отдельный поцелуй!
На сцене бесновалась полуголая Лайза Минелли, Аза подбадривала: «Давай-давай, Ваенга!», -- и последнее, что я помню, это как подруга моего детства, жена бандита, не целованная до свадьбы мать четверых детей, бросила на сцену гвоздику с криком: «Вартанчик, хочу еще!»
[...]

Hall of Shame: Hraparak - homophobic Armenian daily/tabloid that spreads hate and disinformation

Here is the latest in a chain of totally misinformed, cheaply hateful articles on disgraced Armenian daily/tabloid - Hraparak, that firmly places it within the Homophobia Hall of Shame.

Boycott this paper. Don't waste your money on virulent hate and pseudo-journalism.

Reports (Epress.am): Armenia Defense Ministry insists no sexual assault incident at Goris military base

*via Epress.am

Armenian Defense Ministry Insists No Sexual Assault Incident at Goris Military Base

Epress.am received news of an incident that took place in one of the military bases in Goris last week: apparently a high-ranking officer, entering the base, witnessed three soldiers sexually assaulting another soldier.

As a form of punishment, the officer allegedly shot at the feet of the abusers.

Epress.am spoke with senior public relations officer of the Special Investigative Service at the RA Ministry of Defense Meri Sargsyan, who noted that no such incident took place.

“This information is not true,” she said.