Creative gender neutral toilet - Barev Arev restaurant, Yerevan

This toilet instantly caught my attention. Gender neutral. Creative design. And a note, with Gyumri dialect and humour: «Ինչ գուզես էղի` ձերքերդ լվա» [‘Be whoever you want to be, but wash your hands’].

If you want to experience it, you have to visit recently opened Barev Arev restaurant in capital Yerevan [link to their FB page]. In fact, you may wish to visit Barev Arev for more than one reason. 

Cosy, intimate feel, with illustrations of our legendary epic hero Sasuntsi Davit (David of Sasun) whose image by Yervand Kochar was part of homoerotic fantasies of many queer Armenians (myself including).

Another reason is the chef who carefully designed the menu using local produce only. And he will provide you with an individual attention, explaining the choices on the menu (albeit limited for now but with a promise to expand) and helping to select from a wide variety of Armenian wines. 

I recommend.

Yerevan Diaries: downtown bar with safe sex message

*"Use of condoms is the best method to prevent AIDS and other STDs" - reads this educational message in one of downtown Yerevan bars

Yerevan diaries: Anecdote, Grindr and more :))

Few light-hearted stories and observations from Yerevan.

Let’s start with a joke that made me burst into laughing. (you have to know Armenian to get it)

Հայկը Բելին մի նետով սպանեց [կարդալ “մինետով”]

This follows by remark (in translit using Russian letters):

шат нетагргир а
***

A female teacher at one of Yerevan universities, to make her point stronger (or so she hopes), regularly swears in front of her students on something apparently very sacred to her: “I swear on my virginity” (“Клянусь своей девственностью”) 


Just to clarify, this is not a joke, this happens for real.
***

As Grindr is getting more popular in Armenia, so are the stories associated with its use. This one is about those users who are soliciting money for sex.

Apparently, when you use Grindr in Armenia, you frequently get asked: “local?”

Depending on your answer, you may hear different offers from the same person: 1. if you answered “yes” (i.e. you are local), you may get offer for sex for say 5-10K AMD; 2. if your answer is “no” (i.e. you are foreigner) - expect much higher price for sex: e.g. 200 US dollars or… iPhone.
***

...and finally.

This composition at Yerevan Cascade is dubbed “Artush and Zaur”.

[for background re “Artush and Zaur", the book, check relevant label on this blog]

Yerevan Diaries: camp design

Things I notice while walking the streets of Yerevan ;))

Radio Yerevan (AM) by Armen Ohanyan: Մի սիրո պատմություն, կամ գույնափոխ Երևան

Today Armenia marks the short-lived independent First Republic Day. I’d suggest listening to the Radio Yerevan citybook by Armenian contemporary writer Armen Ohanyan. He tells the story of Yerevan, his version of Yerevan diaries, via love letters between two women: Yerevan and Araks. 

Selected extracts below. For the full version, listen to the podcast (below), or read the transcript (AM) here.

[Արմեն Օհանյան]

Moving forward. NOT: Երեւանյան մետրոն մեր առաջընթացի պատմությունն է. նախատեսում էին 38 կայարան, 10-ից ավելի գիծ, ու հիմա ունենք մի գիծ, 10 կայարան: Սկիզբը լավ դրեցինք: Գիտե՞ք, ասում են՝ անունը ճակատագիր է: Մենք շատ լավ սկսեցինք՝ մետրոյի առաջին կայարանի անունը դնելով «Բարեկամություն», բայց ամեն անգամ, որ լսում եմ` «Գարեգին Նժդեհ. վերջին կայարանն է», մազերս բիզ-բիզ են կանգնում, հասկանում եմ, որ էս կետում վերջանում է մեր քաղաքային առաջընթացի պատմությունը, եւ խորհրդանշական առումով էլ` քաղաքակրթվելու գործընթացը:

The HOPE: Երեւանն արդեն իսկ իր նոր երգը ցածրաձայն երգում է նրանց ձայներով, ովքեր դարերով լռեցվել են, եղել են ձայնազուրկ. ուշադիր եղեք եւ կլսեք:

- [...] ի՞նչն է ձեզ հույս ներշնչում, որ նախկինում վարդագույն, ներկայումս մոխրագույն Երեւանը վաղը լինելու է բազմերանգ` ծիածանագույն:

-Ինձ հույս է ներշնչում մեր զրույցը, որ կայացավ, իսկ սրանից 5 տարի առաջ ուղիղ եթերում կլռեցնեին: Ամեն մի ընդվզում, անհնազանդություն, ցանկացած մակարդակում, ուղղված է անօրինակարգ իշխանությունների դեմ. եթե անգամ տանն աղջիկը բռնակալ հոր դեմ հոխորտում է, դա արդեն քաղաքական գործողություն է: Ու ես իրեն ասում եմ՝ ապրես, չվախենաս, բաց պորտդ ու դուրս արի փողոց, բանի տեղ մի դիր սեւ գորտերի կռկռոցը, նրանք ինձ տարիներով վախեցնում են, բայց ես գլուխս բարձր քայլում եմ, որովհետև իմը սերն է, ոչ թե ատելությունը: Հեղափոխությունը սեր է ու հանուն սիրո պայքար, իսկ սերը սեռ ու տարիք չի ճանաչում:

LOVE Letters 

Araks to Yerevan: Քո մարմինն իրական է, սիրած աղջկա մարմին, որ պիտի սուզվի իմ կրքի ջրերում, շունչը պահած՝ լող տա, իջնի ջրի հատակը, մինչեւ օդի ոչ մի կաթիլ էլ չմնա թոքերիդ մեջ, ու հետո բարձրանա ալիքի վրա եւ մակերեսին տարուբերվի էնքան ժամանակ, մինչեւ մեր ջրերը երկուստեք հետ քաշվեն: [...]

Սերս, ես մենակ մի բան եմ ուզում, որ մեր սավանը երբեք անբիծ չմնա, ուզում եմ՝ սիրո թաց հետքերը չհասցնեն չորանալ, որ մեր բակի խանութում լվացքի փոշին վերջանա, տանն էլ մաքուր սավան չմնա, իսկ մենք շարունակենք գիշերուզօր կաթկթել սիրուց, բայց մեջս դեռ խլրտացող միջատ վախ կա` քարի վախը: Ես վախենում եմ էս քարերից` մեջը լիքը արյուն, որ մի օր մեր գլխին կտան, ես վախենում եմ քարկոծվելուց: Էս քար սրտերը մեր սիրահեղուկի հետքերով կգան ու կբռնեն մեզ, ինձ ու քեզ կկապեն սպիտակ սավանով եւ մի բարձր քարի ծերից խոր ձորը կշպրտեն:

Ուրեմն գիշեր-ցերեկ սեր պիտի անենք. վերջին միջատին սատկացնելու ուրիշ ձեւ չկա: Ամեն գիշեր պիտի հարթուկենք հայոց լեռները, սարերը շուռ տանք ու հավասարեցնենք քո անուշ հոտով ներծծված սավանին, մինչեւ որ մեր սիրահեղուկից չփափկեն բոլոր-բոլոր քարերը, ապառաժները ճաքեր չտան, ժայռերը չկակղեն ու չհալվեն, որ մենք հայտվենք անծայրածիր կանաչ դաշտում, եւ երբ բացվի առավոտը` էն գրքում գրած Արարատյան դաշտի լուսապայծառ առավոտը, մենք վերջապես հանգիստ, անվտանգ ու առանց վախի՝ կփռվենք, թավալգլոր կտանք փափուկ դաշտ դարձած մեր աշխարհում: Հետո, երբ մենք կգնանք գործի` գիշեր լինի, թե ցերեկ, մեկ է՝ էլի չենք բաժանվի, ես կգործարկեմ մեքենայի շարժիչը, քո ձայնը, ալիք դարծած, կհասնի ականջիս, ու ես կհոսեմ քաղաքի փողոցներով:

Բոլորն ասին՝ Արաքս, դու գիժ ես, երկու կարմիր դիպլոմ տանը դրած՝ գնում ես տաքսի քշես մի քաղաքում, ուր, քեզնից բացի, աղջիկ տաքսիստ երեւի չկա էլ, բայց, պարզվեց, կար մի ամբողջ սերվիս՝ «Փինք» անունով, միայն կանանց եւ աղջիկների համար: Ինձ միանգամից գործի ընդունեցին, որովհետեւ դու բարեխոսել էիր, դու, ում ձայնով սիրեցի, իմ միակ սեր, իմ սիրուն Երեւան:

Yerevan: [...] Էդպես մեր ամուր, հայկական, օրինակելի ընտանիքն իր համար, ազգային երգուպարով տարված, ապրում էր` պետական տոների օրացույցային երջանկության մեխանիկայով, էժանագին փառքի դափնիներին բազմած, մինչեւ որ անճոռնի ճուտիկը` հանձին ինձ, մեծացավ ու հակառակ ծնողների բոլոր սպասումների` չվերածվեց կարապի: [...]

Երկրորդ հիասթափությունն աններելի էր: Հայրս ինձ բռնացրեց սեքսի պահին, ոնց որ հիմար ֆիլմերում է լինում, երբ ամուսինը գործուղումից վերադառնում է շատ անսպասելիորեն, իսկ սիրեկանը դեռ չի հասցրել պատուհանից դուրս ցատկել: Ընտանիքս ինձնից երես թեքեց: Ես որոշեցի առանձին ապրել, չնայած ինձ արդեն քաղաքավարի կերպով հասկացրել էին, որ տնից դուրս կանեն, եթե չբուժվեմ: Ես, բնականաբար, չբուժվեցի: Դվինից բացի, ամբողջ ընտանիքը բարեւս մոռացավ, մենակ նա է, որ հետս իր կապը չկտրեց: Ծանր ժամանակներ էին, ռադիոյում քիչ էին վճարում, դրա համար էլ շաբաթվա մեջ մի քանի օր «Փինք» տաքսի սերվիսում դիսպետչեր էի աշխատում: Հետո հայտնվեց Արաքսը, եւ ամեն ինչ իր տեղն ընկավ: Ձայնս ռադիոյով լսել, հավանել էր, ասում է՝ դու ինձ կանչեցիր: Եկավ ծանոթացավ, ի վերջո իր ուզածին հասավ: Հիմա միասին ենք ապրում: Գիշեր-ցերեկ միասին ենք, միասին ենք անգամ հերթափոխի դուրս գալիս, ինքը քշում է, ես ուղղություն եմ տալիս: Արաքսն ինձ ստիպեց սիրել անունս, մի բան, որ էդպես էլ չհաջողվեց հորս, բայց սա լրիվ ուրիշ պատմություն է, իսկ էս մեկը պատմում էր, թե ինչպես Երեւանը դադարեց գոյություն ունենալ իմ Արարատ հոր ու Հայաստան մոր համար, որովհետեւ վարդագույն դուրս եկավ:


Relevant: Armenia: in need of REVOLUTION

Yerevan Diaries: Love at first sight - DIY, Tsomak & friends

Instead of editorial

First night I went to DIY, and immediately it felt like I am at home there.

I have always wanted to have a regular place in London. But it never worked out. I could never find the place where I would want to go night after night and... Don’t get me wrong, there are plenty of nice cool places in London. But so far I was unable to find THE one that I would consider myself a regular at.

With DIY, it was love at first sight. And it’s not just the place. It’s people who run the place and who come to that place that make it such a special and unique venue for me in Yerevan.

Tsomak, Armen & co - I love you. You are beautiful, and what you do is... beautiful. No mirror needed.

Emma, I still remember that delicious black-coloured cocktail, the best I’ve tried in Yerevan. [and I don’t normally like cocktails in Yerevan but this one was an exception] Cheers.

Was so great to finally properly meeting Tsomak (Pincet band). Talented, brave, cool. Girl, you rock!! Love and respects, as always. Absolutely loved you performing live. It was a very special evening for me. I feel honoured and touched that you agreed to live perform during my stay in Yerevan. Unforgettable.

Lily was the symbol of that night.

Here we are. I found THE place. Not in London, but in Yerevan. Can’t wait to come back and meet our mafia (=family) again ;)

Yerevan Diaries: rainbow sign

In many other countries, the rainbow sign has a very different connotation. Not necessarily the one referred to in this picture ;)

Yerevan Diaries: Tattoo man

*Cafesjian Museum of Modern Art

Yerevan Diaries (+ more): cult of the erect penis

Downtown Yerevan. The very heart of it. You are in for a treat. Well, depending on your taste and preferences. Still, whatever they are, this could be interesting from historical perspectives too. A statue of soldier with the erect penis.

No, it's not that Cascade soldier welcoming you to Yerevan.

As a friend of mine rightly pointed out: “The Cascade guy doesn't have a penis; it's rather a penny”. The soldier I am talking about has a pretty big one. And you may see it as soon as you enter the National History Museum (Republic square). Up your face! Well, as long as you pay attention to the art work on tickets you are issued. Many people don’t. I do! ;)

But this is just a piece of paper, you may say. Enter the museum, and you are in for a real treat. Statues of soldiers with the erect penises. [Also, this is even more interesting, statues of intersex people (they are described in the museum as “statues of men and women”)... If/when more info on intersex statues become available, I will make a separate post]

But before you enter the hall with the statues, you get a ‘real size’ - sort of :) - experience with the Armenian phallic cult. Quite a few exhibits of stone representations of the phallus excavated from various parts in Armenia are on a prominent display at the National History Museum.

I posted about the Armenian phallic cult two years ago. I’d suggest re-reading that post.

There were times. Some say these were “golden ages” ;)

*source

I was reminded of my post when read Areg’s travel diaries via Turkey (highly recommend!). This one, in particular.

Day 15: Cocks (quotation and two pics below - via One Hell of a Ride)

***

[...] I swear to God, even though the hotel itself is crap, it is completely worth to get the experience of getting a man you met two minutes ago to ask you if you are gonna see the cocks, and then quickly clarify that he actually means the penises.

“Which penises?” I inquired

“The ones in the Love Valley!” he made a circle on a particular area of the map with pen and wrote “L. V.” — “Love Valley!”

“What are these… penises?”

“They are strange rock formations. Everyone loves to see them! Some of them here” — he marked another part of the map — “have three heads!” [...]

And finally, it all opened for me! I found the cocks! A valley full of phallic symbols — all natural — all carved by nature itself! [...]

I looked around and realized that I was literally surrounded by all sorts of them!

Thin and thick! 

Some surrounded with trees… and bushes! [...]

And so ended the day that shall always remain a day of cocks to me. Amen!

Oh, and you did not read this if you are under 18, did you?

Yerevan Diaries: Animal orgy and naked swimmers

I have this habit of seeing things the way they are probably not intended to be seen ;)

 

*Cafesjian Museum of Modern Art

Yerevan Diaries: Charents

No. 6: Yeghishe Charents

*Grigor Khanjyan, Cafesjian Museum of Modern Art

Yerevan Diaries: Little Prince (graffiti)

Yerevan Diaries: "Mrutt utem" :)

Oh, how did I miss this. Walking the streets of Yerevan and overhearing one Armenian macho guy telling another: "Mrutt utem". Sweet! And very masculine, indeed. Macho society in action :)

Yerevan Diaries: Pink taxi

This taxi service is for women only (no single man can be served; only if accompanied by woman).

*I devote this post to Blansh

Yerevan Diaries: white is the new black (brief observations re current fashion trends)

We all know that the abundance of black colour, especially among Armenian men, is something pretty much routine in Yerevan, not worthy of blogging.

This summer, however, I can see some changes. Instead of black trousers, it's white that dominates the colours. I wanted to say I am happy with what I am seeing - and, relatively speaking, I am - but it's way too much. From one extreme to another :)

Good thing is that I see more youth wearing trainers with some cool T-shirts. Another positive thing is that I see less (much less!!) people wearing socks with sandals now.

Still, Yerevan women catching up with the fashion trends much better and quicker. And in their majority, dress code of Armenian men is still pretty conservative, even among Armenian gay men.

Have to admit, though, some of them still manage looking hot, regardless of style or fashion. Just being themselves. You know, their curious self ;)

Yerevan Diaries: Blogging from inside the toilet - "You are beautiful"

Absolutely loved the idea of 'no mirror' in the toilet. Instead, this statement: "You are beautiful".

Blogging from inside the possibly coolest toilet in Yerevan ;)

*Toilet, DIY bar, Yerevan

Relevant reading: Yerevan Diaries: DIY bar - I recommend!

Yerevan Diaries: DIY bar - I recommend!

Warm. Friendly. Cool. You feel at home there.

Gay-friendly. With regular movie nights and occasional live music performances.

DIY bar in Yerevan. Parpetsi 14.

I highly recommend it.

Relevant reading: Yerevan Diaries: Blogging from inside the toilet - "You are beautiful"

Letters @ Unzipped: Experience at Yerevan cafe

[...] There's some really interesting things happening in Yerevan in terms of gay and lesbian culture, issues, and rights. Your blog has been a HUGE help for me in understanding things. I am in Yerevan for the first time and I felt totally lost, but your thoughts give me a pretty good navigation of things. 

Also, in terms of the "there are no gays in Yerevan" discourse, I had a really interesting experience at a cafe one morning. I have tattoos all over my body and the waiter came up to me and started to ask me about them. I said that I try to hide them as much as I can (which is hard because it's so hot here!) and he said that people here have them too but they hide them. They hide a lot of things. Then he leaned in really close and said "There's a lot of gays in Armenia but they keep it secret." I have been stuck on the affect of this moment for a couple of weeks now. I keep thinking about it. Why did he tell me this? Did he read me as queer and so decided I was a safe person to talk to about it? Was it his way of coming out to me? Was he just picking up on my sexuality and wanted to let me know that there were people like me here? I'm still rather confused. I talked to my father about it, who lived in Yerevan years ago, and he says that if I look different, my tattoos, piercings, etc., then I most likely also gay. But I don't buy into that. 

I don't know what it was about that moment but I cannot get past it. Any thoughts? [...]

T.S.

Yerevan diaries: No ‘pure’ girls

When in Yerevan, I had a meeting with a group of my high school male friends whom I have not seen for ages. Not that I particularly wanted this meeting, as I always knew that there is an ocean between us in terms of our mentality and everything. But hey, for old times’ sake, I thought, well, will go for it. We talked about this and that, and then the inevitable topic of girls.

My school mates sounded genuinely upset, as if the world turned upside down for them. They said it’s now impossible to find ‘pure’ girls in Yerevan to date and marry. And no, it’s not just virginity they were referring to. The whole ‘world order’ has changed for them. They complained of not being able to find girls who would prefer sitting at home with their mother instead of working. When I asked what is wrong with women working especially as they seemed to be OK with girls getting university education (they actually preferred that! - of course, they would - it’s a matter of ‘honour’ or ‘reputation’ for them to have a university educated wife). Well, the answer was - “I can’t and do not want to change myself. I grew up following my father’s example. My mother had a university degree education, but she did not work, rather preferring to be a housewife, and I, like my father, want to be sure that whenever I turn up home, my wife is waiting for me”... and similar things.

What was a catastrophe for them (no ‘pure’ girls in Yerevan) was actually a very positive sign for me. Yes, things are changing in Yerevan, and I loved those small signs of progress.

Yerevan diaries: Welcome to Yerevan ;)

Yerevan, Cascade, site of soon to be opened Cafesjian Centre for the Arts (Yerevan MoMA)