Positive representation of gay people on Russian TV - Физика или Химия

Browsing YouTube, I accidentally came across this Russian TV series Физика или Химия [Physics or Chemistry]. It’s a Russian adaptation of original Spanish TV series Física o Química.

I watched only one episode - therefore I cannot reflect the whole series - but was struck by positive, away from cliché, representation of gay people on Russian TV. So many aspects of it were done so good, including the choice of characters, relationships with friends, coming out, parents’ reaction...



This could have been a textbook example of how media should portray LGBT people, especially in countries where homophobia is very high and there is big gap and lack in education on matters of sexuality and gender identity. And what is even more important, that the series are based in a high school setting in Moscow, raising important youth relevant issues.

Unfortunately, there was only 1 season produced and shown on Russian CTC TV channel in 2011, and, of course, considering the subsequent developments in Russia, where homophobia elevated to the state level by the so called gay propaganda laws and other examples of intolerance, you will unlikely to see anything similar in the near future.

It's a big shame that country with such a great intellectual and cultural potential to champion diversity, equality, acceptance within post-Soviet space and beyond, instead turned into an epitome of intolerance and homophobia.

Opinion: “The reality of gay Armenians and our collective shame”

I have to say, I am pleasantly surprised with the Armenian Chronicles. While it’s their recent LGBT related postings that primarily grabbed my attention, I quickly glanced other pieces too and some contained refreshingly challenging points of view.

Back to the LGBT related postings, the latest piece by Kyle Khandikian follows nicely previously posted by Shant Jaltorossian My Life As a Gay Armenian [x-post on Unzipped: Gay Armenia Armenian Chronicles: "If you are an LGBT Armenian, speak up”], and more specifically explores the very familiar to every Armenian issue of “shame”, or “ամոթ”, and how it affects and fuels a “larger system of oppression” in Armenian communities both in Armenia and Diaspora.
***
Selected extracts via the Armenian Chronicles below:


[…] The existence of gay men and women in our community has yet to be fully acknowledged and is a reality that many of us still approach with hostility. Why have we yet to come to terms with this reality? The answer is a difficult one, but one that I believe is closely related to our shared value of shame. 

I’ll never forget the words uttered with remarkable incredulity by one of my peers in high school as I sat on the floor in between the shelves of our school’s bookshop one afternoon. I overheard the tail end of the conversation, but it was all I needed to hear. “Gay Armenians? I’ll kill them.”

Violence is something not uncommon for those who identify as LGBTQ, but as the arc of morality bends toward justice for many in America, there are pockets of communities where to be openly lesbian, gay, bisexual, transgender, and/or queer still means to live in constant fear for your life. The Armenian-American community is one such place where the closet door could not be shut tighter or locked up better. In the Republic of Armenia, the situation for LGBTQ people and other minority groups is deplorable to say the least, as noted in an Amnesty International report released last year entitled, “Armenia: No Space For Difference.” But what is striking to me is how a culture of shame still engrosses even the youngest and brightest minds of our communities here in America, and for those who must experience and live with that shame, how it is internalized.

The extent at which homosexuality and socio-cultural deviance is vehemently combated in our communities is exemplified by another personal experience. I had the pleasure of serving as the student body president of my private, Armenian Apostolic high school during my senior year. Every year the student council organizes a spring formal, and as per school policy, students are welcome to brings guests from other schools if they provide a signed note from the other school. When a male student brought back a note for his male cousin who attended another Armenian school and had many mutual friends at our school, homophobia reared its ugly, aggressive head. I was told repeatedly by an administrator that those things were “not natural” and that even though the students were cousins and not romantic partners, the rule was clear: boys do not bring boys to a school dance. This is the same school where “Yes On 8” flyers were distributed in 2008 in support of the California ballot proposition that successfully outlawed marriage equality in the state for five years, and where paper topics on the gay marriage debate were rejected in English language class because, to paraphrase a teacher, “it would anger the church.” There is something to be said about a community that chooses a clear side in a debate it has no interest in participating in. On most things LGBTQ, this community is largely silent.

There is a very false myth surrounding Armenian identity. It is the myth that we, regardless of religious creeds, national identities, political leanings, spoken languages, etc., are all Armenians. The truth, however, is that to deviate from the mainstream in this community means to be shunned and persecuted for not living up to fabricated norms and expectations. Identifying as LGBTQ is one such deviation, arguably the most abhorred by our fiercely patriarchal and heteronormative culture. Armenians are a diverse people, and that diversity does not suddenly end when it comes to sexuality or gender. There is an undeniable taboo surrounding homosexuality, and that taboo is just one part of a larger system of oppression that is fueled, in my opinion, by shame. […]

It pains me to say it, but we are an intolerant people. It is ironic too considering that intolerance has taken its most evil form against us: genocide. Our intolerance for things that are different or unfamiliar, I think, is closely related to the perceived shame it brings to the family and community. Emotion researchers have distinguished shame from other similar emotions like guilt by noting its external orientation; shame typically involves being negatively assessed by others and is most often felt in the presence of others, an important point for gay and lesbian Armenians which I will touch on later. […]

Ask yourself this simple question: how many gay Armenians do you know? The answer for almost all of us should be nearly none, because shame has left no space for them to exist openly. If we recall that shame is an emotion experienced in the presence of others, meaning that those of us who are prone to shame feel it most when we are with the communal group, and that in our culture shame is associated both denotatively and connotatively with words like “dirt,” where else do LGBTQ Armenians have to go but far away from the community? Perhaps I am pessimistic when it comes to this subject; of course there are openly gay Armenians, but none that we hear of. They are not a part of our community or our nation, because our community and nation has singled them out and excluded them as an Other, as gyot-s (faggots). There are no openly gay Armenians in our institutions or in our schools, none that are creating a culture that is welcoming and safe, who are fighting for our youth and shouting the good news from the tops of the iron ladder of hopes: that it is not shameful to be gay and that it will get better and that you can be Armenian and gay at the same time and that those two identities are not antagonistic even though everyone around you is telling you that they are…

I most certainly recognize the unique position diasporan communities hold as culture bearers around the world, especially having attended a school whose purpose was the preservation of the Armenian language and culture. But at what costs will we cling to certain aspects of our culture that no longer serve us, aspect of our culture that curse and destroy us? As diasporans we have the luxury of being able to move in and out of our community. We should not have to, but the option exists. But let it be a sobering reminder for those who continue to force some of us out that for our brothers and sisters living in Armenia and other countries where the closet doors remain firmly shut, that option does not exist. They must live in constant fear for their lives. That is truly shameful. 

I was in Turkey three years ago where I attended Istanbul Pride. To see a gay pride parade in a country that has struggled for almost all of its existence to strike a balance between Western modernity and religious tradition was remarkable in itself, but something else caught my attention, something that was so surprising that I struggled at first to make sense of it. Among the sea of pro-gay signs held by marchers were ones in Armenian! One of the signs was simple and clear: hos enk varjuhvetsek («Հոս ենք վարժուեցէք»), meaning “We are here, get used to it.” It is happening in even the most unlikely places. It is time we let go of our shame.

Armenia: video against anti-LGBT bullying in schools - Words hurt | Բառերը խոցում են

Video against anti-LGBT bullying in Armenia schools prepared by Teen Liars and PINK Armenia. Extremely important topic. Happy to see that Teen Liars and PINK Armenia work closely to raise the issue and (hopefully) subsequently tackle it.

Anti-LGBT bullying, stigmatizing and harassment in schools can have heavy consequences.
Ուսումնական հաստատություններում ԼԳԲՏ անձանց պիտակավորումը, ծաղրանքը, ճնշումներ գործադրելն առաջացնում է ծանր հետևանքներ:

 

"Speak up!": PINK Armenia’s anti-bullying message to mark Day of Silence

On the occasion of Day of Silence, PINK Armenia hold a press conference where they outlined the problem of bullying in Armenia’s educational institutions in particular, starting with anti-LGBT bullying and with other instances of bullying too.

Says Nvard Margaryan of PINK Armenia: “In various countries of the world, starting from 1996, the third Friday of April is celebrated as The Day of Silence. The main purpose of The Day of Silence is to focus public attention on discrimination and degrading treatment against LGBT (lesbian, gay, bisexual, and transgender) people and other social groups throughout educational institutions. Moreover, this day is meant to eliminate and prevent such phenomena in an effort to establish safer educational institutions for everyone, regardless of students’ sex, sexual orientation, gender identity, ethnic origins, religion, appearance, social and other personal characteristics”.
Then she presented cases and personal stories, which were collected by PINK's staff members.

Here is a fragment of the press conference (AM) detailing cases of anti-LGBT and other bullying in Armenia.



And below is a video “Speak up” (AM with English subtitles), released by PINK Armenia, with real life stories and an important message to convey.

Bullying in Armenia

If only for the impact that inspired young people from Armenia & elsewhere to open up this [Born This Way Foundation Armenia] and similar pages and share their stories of bullying, bravery, individuality, coming to terms with who they are... Lady Gaga will be remembered with great respect.

CivilNetTV reports: "Bullying is just as common in Armenia as in any Western country where it is taken as a serious issue to be dealt with. Some kids in Armenia are even bullied by their teachers, and yet nobody talks about it."



Apart from above discussion (see video), Lady Gaga's Born This Way Foundation launch was marked in Armenia too, at PINK Armenia office.

"I am erasing my mask of silence": PINK Armenia marks Day of Silence

*via PINK Armenia

In various states of the world, starting from 1996, the third Friday of April is being commemorated as a day of silence. The foremost aim of the Day of Silence (DOS) is to draw attention on discrimination and bullying towards LGBT (Lesbian, Gay, Bisexual and Transgender) individuals and other social groups in educational institutions. Moreover, this day is meant to eliminate and prevent such phenomena for the educational institutions to become a safer place for everyone, regardless of students’ and pupils’ sex, sexual orientation, gender identity, ethnicity, religion, appearance and any other social and personal characteristics.

We may witness phenomena as violence, discrimination, hate speech, mockery and abuse – behaviors that humiliate human dignity and violate basic human rights and freedoms – in almost all educational institutions of the Republic of Armenia.

On this occasion, on April 19, on the eve of the DOS, the head of Public Information and Need of Knowledge NGO Mamikon Hovsepian pointed out that “Pupils and students are treated this way both by their schoolmates and fellow students, and by educators (professionals) and other workers of the institution. Even though almost every one of us had been a witness to such trends, we regretfully assert that it is not regarded as a problem in our society and it is, furthermore, seen as an ordinary fact. Therefore, no steps are taken in terms of researching such problems and, more importantly, in terms of preventing and overcoming them, in increasing and developing tolerance.” He also added that: “We often witness such cases. A 17 years old young boy had to move from three schools in the process of getting his education as a result of discrimination and bullying as he was overweight and had more fragile (feminine) appearance. And fellow students of a girl, Yezidi by her ethnic origin, refused to sit next to her in the university.”

Social worker Nvard Margaryan has stated that “Discrimination and violence occurring in educational institutions affect both the development and quality of the life of youth, as well as create additional social problems such as social alienation, manifestation of aggressive behavior and complex of inferiority, even attempts of committing suicide and suicide.”

Speakers of the press conference have afterwards spoken about the effective mechanisms of prevention and the need of elaborating measures, in particular about the necessity of having competent professionals in educational institutions as well as about the education and protection of human rights.

At the end, the speakers have added that on April 20, on the “Day of Silence”, the members of staff will keep silence and will not provide any service.
***
“Public Information and Need of Knowledge” NGO has joined this campaign since 2010. European Union Delegation to Armenia and UN Department of Public Information assist the campaign this year.

Cosmopolitan Armenia: "My sister is lesbian" (real story)

I may not agree with one or two points, but what I like most in this story is honesty. It's not that common to read gay-themed real-life stories in Armenian media without them resorting to sensationalism and scandals.

Selected extracts below. For story in full (AM) - see Cosmo AM

***
Իրական պատմություն. «Իմ քույրը լեսբուհի է»

Այն ժամանակ ես ուսանող էի։ Ուսանողական բուռն կյանքը, նոր ծանոթություններն ու ամենատարբեր մարդկանց հետ շփումներն ինձ անչափ դուր էին գալիս։

Դասերից հետո միշտ մնում էինք լսարանում և մինչև ուշ երեկո զրուցում ամենատարբեր թեմաների շուրջ. արվեստի բուհերում այդ հնարավորությունը կա։ Խոսում էինք արվեստից, մարդկային հարաբերություններից... ավանդական երիտասարդական թեմաներ։ [...]

Չեմ հիշում, թե ինչպես, բայց մենք սկսեցինք խոսել գեյերի մասին։ Կարծիքները, ինչպես հաճախ է լինում, հակասական էին։ Ես սկսեցի կատաղի վիճաբանություն սկսեցի կուրսեցիներիցս մեկի ընկերոջ հետ, ով ասում էր, որ գեյերը մարդ չեն, նրանց բոլորին պետք է հավաքել մեկ վայրում, վրաները բենզին լցնել ու վառել, իսկ լեսբիների հետ կարելի է սեքս ունենալ, ավելի ճիշտ՝ սկզբում պետք է նայել, թե ինչպես են նրանք սեքսով զբաղվում, իսկ հետո միանալ զվարճանքին....

Այդ արտահայտություններից հետո ինձ հազիվ էին պահում, որ ես նրա աչքերը չհանեի։ Իսկ հետո արդեն նրան էին պահում, երբ ես ասացի, թե ապացուցված փաստ է, որ հոմոֆոբները հիմնականում թաքնված գեյեր են... Խոսակցությունն անցնում էր բարձր տոնով, և ես, կարելի է ասել, արդեն խեղճացրել էի այդ երիտասարդին, ու թվում էր, թե նա շուտով նույնիսկ կհավատա իմ վարկածին...

Ես դուրս եկա լսարանից ու քայլում էի դեպի «հանգստի սենյակ»։ Անունս լսելով՝ շրջվեցի ու տեսա իմ համակուրսեցիներից մեկին։ Նրան հեշտ էր չնկատելը. մեր կուրսի «մոխրագույն մուկիկն» էր։ Ես մի քանի անգամ փորձել էի նրա հետ խոսել, շփման եզրեր գտնել, բայց նա շատ մեկուսացած էր, չնայած խելացի ու յուրահատուկ անձնավորություն էր։ Նա հասավ ինձ ու դողացող ձայնով ասաց, որ հետս խոսելու բան ունի։ Ես նայում էի նրան, բայց նա չէր կարողանում խոսել։ Մի փոքր լռելուց հետո ասաց.
-Դու իսկապե՞ս այդպես ես մտածում։

Առաջին վայրկյանին չհասկացա, թե ինչ նկատի ունի, բայց մի քիչ ուղեղս լարելուց հետո պարզ դարձավ։ Այո՛, ես իսկապես այդպես էի մտածում... ես կարծում եմ, որ պետք չէ «մտնել» ուրիշների անկողինը։ Ես ունեմ շատ ընկերներ և պարզապես գեյ ծանոթներ և ոչ մի հանցանք չեմ տեսնում միասեռական հարաբերությունների մեջ։ Ես տեսել եմ՝ ինչպես են իրար վերաբերվում զույգերը։ Իսկական գեյ-ընտանիքների եմ ծանոթ։

Ու երբ կուրսեցիս ասաց, որ ինձ «բան» ունի ասելու, ես մի պահ քարացա, քանի որ պարզ էր, որ շարունակվելու էր գեյերի թեման, սակայն հետո հիշեցի այն դեպքը, երբ ինձ մի աղջիկ ընկերության առաջարկություն էր արել։ Նրա լռությունն ինձ ավելի էր համոզում, որ նա ճիշտ խոսքեր է փնտրում իր սերն արտահայտելու համար։
Վերջապես խոսեց.

-Ես քեզ պիտի ասեմ մի բան, ինչի մասին երբեք ու ոչ ոքի չեմ ասել։
Արդեն վեց տարի է, որ ինձ հանգիստ չի տալիս իրականությունը։ Ես
նույնիսկ ինքնասպանության փորձեր եմ արել, քանի որ իրականությունն
անարդար է ու սխալ։

Նա նորից սկսեց արտասվել ու չէր կարողանում խոսել, իսկ ես արդեն հետաքրքրությունից այրվում էի։

-Բայց խոստացիր, որ ոչ ոք չի իմանա այն, ինչ ես քեզ պիտի ասեմ։
-Ազնիվ խոսք... (ազնիվ խոսքս երդման հավասար է)։
-Քույրս լեսբուհի է։

Կարծես մի ծանր քար ընկավ սրտիցս. ինչեր ասես, որ չէի հասցրել անցկացնել մտքովս։ Խոսում էր ագահորեն. վեց տարի լռել ու իր մեջ այդքան հոգեկան բեռ էր կուտակել։

Նրա քույրն այժմ ապրում է Փարիզում։ Երբ մեկնում էր Հայաստանից, խենթի պես սիրահարված էր մի երիտասարդի... անհույս։ Կուրսեցիս` Աննան, նույնիսկ պատմում էր, թե ինչպես էր գիշերներն արթնանում քրոջ հեկեկոցներից։ Հետո, երբ 21 տարեկան էր, երեք ամսով գնաց Փարիզ` բարեկամներից մեկին հյուր ու... չվերադարձավ...[...]

Սերը սեռ չի հարցնում

- Դերասանի վարպետությունն ինձ միշտ էլ լավ է տրվել... Ես սկսեցի ձևացնել, թե համակերպվել եմ այդ մտքի հետ։ Քույրս հանդարտվեց. նույնիսկ սկսեց ինձ պատմել իրենց առօրյայի, վեճերի մասին: Ես վերջապես կարողացա պատկերացնել, թե ինչով ու ինչպես է ապրում քույրս։

Ժամանակի ընթացքում սկսեցի հասկանալ, որ այնքան էլ վատ չեմ վերաբերվում նրա ընկերուհուն։ Մենք նույնիսկ շատ ընդհանրություններ ունենք (օրինակ՝ երկուսս էլ սիրում ենք վառվող լուցկու հոտը)։ Ու ես իսկապես համակերպվեցի այդ մտքի հետ։ Սակայն, միևնույն է, դա իմ ամենամեծ բարդույթն է, ու ես կարծում եմ, որ եթե մարդիկ իմանան իմ քրոջ մասին, ինձ կծաղրեն ու չեն ուզի որևէ շփում ունենալ ինձ հետ... Այսքանը... Վե՛րջ։

Այս բառերն արտաբերելուց հետո նա նայում էր ինձ, իսկ ես փորձում էի մարսել այն տեղեկությունը, որ վերջին տասնհինգ րոպեի ընթացքում լուռ լսել էի...

... Դասերից հետո խոսակցությունները շարունակվում էին, իսկ ես ու կուրսեցիս այն «արցունքոտ» օրվանից հետո անբաժան էինք դարձել։ Ամենուր միասին էինք։ Մենք միասին երկար երեկոներ ու նույնիսկ անքուն գիշերներ ենք անցկացրել, երկար զրույցներ ունեցել, ու վերջիվերջո նա հասել է նրան, որ իսկապես հարգանքով է մոտենում իր քրոջ ընտրությանն ու իսկապես ուրախ է, որ իր քույրը սիրում է և սիրված է։ Եվ ամենակարևորը` դրա համար պետք չէ բարդույթավորվել:

Բավական ժամանակ է անցել։ «Մուկիկս» ինքնավստահ, գեղեցիկ երիտասարդ կին է։ Նա ընկեր ունի, որը նրան սիրում է գժի պես ու ծանոթ է նրա քրոջ հետ։ Նրանք շատ լավ հարաբերությունների մեջ են։ Աննան նույնիսկ իր քրոջ ընկերուհու հետ է ծանոթացել, ում կատակով ասում է «փեսա». նա ոչ միայն համակերպվել է, այլև ընդունել է քրոջ որոշումը։

Գուցե միասեռականությունը հիվանդություն է, գուցե՝ ընտրություն։ Ու եթե այդպես է, ամեն մարդ ունի ընտրության իրավունք։

Mamikon Hovsepyan: 'There are still many taboos and stereotypes re sexuality and LGBT issues in Armenia'

Below are extracts from the interview with the head of PINK Armenia originally posted on The Neutral Zone

***
People in Armenia still live with taboos and stereotypes and in many cases they mix tradition, religion, customs, habits and reality. In the past LGBT people were hiding because of intolerance, hate and ignorance, and the society thinks that we didn’t have gays at all and that this is something modern and European. In general, today people call whatever they don’t like ‘a European value’, for example gender equality, women’s role in the government and so on, but let me bring an example. What was Europe doing when at the beginning of the 20th century Armenia had women in the parliament and women diplomats? So human rights protection is a universal value and it belongs to Armenia as well. [...]

Homophobic media

Our research on LGBT rights and violations in 2010 says that discrimination mainly starts in families and goes wider to schools, workplace, healthcare services, actually everywhere. The media usually promotes hate toward the LGBT community and we don’t have any laws to stop hate speech. Nowadays it is possible to find a few tolerant electronic media or newspapers, but the majority is homophobe, especially TV.

For example “Iravunk” daily often promotes hate crime and they present it as freedom of speech but actually freedom of speech and human rights violation are two different things and in civil and developed counties hate promoters are punished by law. On TV they use the theme of homosexuality for jokes, teasing it as an abnormal and immoral behavior. During the last 5-10 years LGBT people became more or less visible and LGBT issues are on the top of the discussion list. Whether the reaction of the society is positive or negative, the visibility of LGBT issues brings small changes. [...]

Discrimination and hate crime

Homosexuality was decriminalized in 2003 but we don’t have any laws to protect LGBT people, to prevent violence, discrimination or hate speech. There aren’t any anti-discrimination laws in Armenia. [...]

There are many cases of violence against the LGBT community, but mainly they are not registered as violence against LGBT or those cases are not registered at all. Cases of violence can be found everywhere, but for the most part they take place in schools, healthcare sector, police stations and army.

The latest positive development - cooperation with the human rights Ombudsman's office

The latest positive development was the Ombudsman’s cooperation with PINK, when we signed the Memorandum of Understanding and he announced that he and his team are ready to protect the rights of all people in Armenia and cooperate with human rights organizations. Another positive development is the existence of tolerant journalists and a few newspapers that cover LGBT issues.

The existence of networks and coalitions that support human rights brings positive changes into the society. One drop in the lake is not a big deal but later those drops will make a river and it will run to the lake.

Role of the Armenian church

The Armenian Church, as they say, should be tolerant, spread peace and respect, but they are one of the main institutions that spread hate and intolerance against LGBT people. The topics they touch or present always come back to homosexuality and start to blame. In a recent case we had in Armenia, when the representatives of religious minorities and the Armenian Church had a conflict, during the press conference the priest talked about that conflict and religious minorities for a couple of minutes and then the whole press conference was related to homosexuality. On the other hand, it was the journalists who provoked the priest asking irrelevant questions, but the priest replied to their questions with pleasure blaming gays.

Lack of knowledge, cliches

In Armenia, people still don’t know all the terms regarding LGBT issues. Many Armenians even think that gays are those who wear dresses, have make-up and behave like girls. As I mentioned, the lack of knowledge and information doesn’t let them to recognize the difference between gay/lesbian, bisexual and transgender people.

Armenia and beyond: Heteronormativity in education and teaching materials - Council of Europe report

In a significant number of member states, including Albania, Armenia, Azerbaijan, Belgium, Bosnia and Herzegovina, Bulgaria, Croatia, Denmark, Hungary, Ireland, Italy, Lithuania, Malta, Moldova, Montenegro, Poland, the Russian Federation, Serbia, Slovakia, Slovenia, “the former Yugoslav Republic of Macedonia” and Turkey, NGOs report that schools do not provide any information about homosexuality or if so only biased, incorrect information. Such schoolbooks and teaching materials tend to present incorrect information not reflecting the WHO de-classification of homosexuality. In Moldova, for instance, according to NGO reports, at the Medical University homosexuality is taught as a disease from text books written when it was still criminalised.

*Read also: Groundbreaking Council of Europe report issues ‘red cards’ to many member states, incl. Armenia, for failing gay rights

PINK Armenia and activists: "Prejudice and discrimination made us silent today" - Day of Silence 2011

15 April 2011 - Day of Silence

*source: PINK Armenia

The Day of Silence is an event that brings attention to anti-LGBT name-calling, bullying and harassment in schools. Students from middle school to college take some form of a vow of silence in an effort to encourage schools and classmates to address the problem of anti-LGBT behavior. The event is designed to illustrate the silencing effect of this bullying and harassment on LGBT students and those perceived to be LGBT.

As a way of supporting the idea and those that are harassed in Armenia, we will undertake certain actions:

We apologize, but we won’t be available for the world on April 15: we will not respond to emails, phone calls, we will not have any activities and will not provide any direct service. On April 15, we will keep silence for...

Next day silence will be broken by launching our new e-mag “AS YOU”! [ԻՆՉՊԵՍ ԴՈՒ]
***
[emphasis mine]

Relevant reading: Call to Armenian media. Do the right thing. Write about the Day of Silence - 15 April 2011. Raise your voice against bullying and harassment of LGBT youth

Call to Armenian media. Do the right thing. Write about the Day of Silence - 15 April 2011. Raise your voice against bullying and harassment of LGBT youth

The Day of Silence is the Gay, Lesbian and Straight Education Network's (GLSEN) annual day of action to protest the bullying and harassment of lesbian, gay, bisexual, and transgender (LGBT) students and their supporters. Students take a day-long vow of silence to symbolically represent the silencing of LGBT students and their supporters. The Day of Silence has been held each year in April since 1996. The 2010 Day of Silence was held on April 16; this year's will be on April 15. (Wikipedia)
***
www.dayofsilence.org
***
"Մեր լրագրողներն էլ կարող են հանգստանալ ու իրոք թեմային հարիր սրտացավ նյութեր գրել, հո միայն սկանդալներով չի՞ կարելի կերակրել հանրությանը, ամենքս մի բարի, սիրուն բան գրենք էդ օրը մեր հասարակության խոցելի մասը կազմող քաղաքացիների նկատմամբ տոլերանտությունը բարձրացնելու համար: Բոլորս էլ մարդ ենք:"

I second Lusine Vayachyan’s call in the article published on the Armenian Version today (AM).

«Լռության օրը» ապրիլի 15-ին է

Անցյալ տարի ապրիլի 16-ը միաժամանակ և ՀՀ ոստիկանի օրն էր, և աշխարհի քաղաքակիրթ հանրության կողմից նշվող այսպես կոչված Լռության օրն է` ընդդեմ սեռական խտրականության և բռնության:

Այդ օրը, որը լողացող է, ֆիքսված օր չի, ամեն տարի մի շարք երկրներում Լռության Համազգային Օր է, այդ օրն ամբողջ երկրով մեկ լռության ծոմ են պահում, լռության երթեր անցկացնում, որպեսզի ուշադրություն հրավիրեն ոչ տրադիցիոն սեռական կողմնորոշվածություն ունեցող մարդկանց դպրոցներում ու համալսարաններում ու ընդհանրապես առօրյա կյանքում վիրավորանքների, ծաղրանքի ենթարկելուն ու հետապնդմանն ու բռնությանը:

«Հարգելի լրագրողներ, ձեր հորդորներից և մի քիչ էլ անիմաստ կասկածներից հետո ես հանձնարարել եմ տարբեր ինտերնետային կայքերը ուսումնասիրել: Մեր ուսումնասիրությունները ցույց տվեցին, որ ապրիլի 16-ը որևէ երկրում որևէ հիշյալ տիպի կազմակերպության հետ երբևէ չի առնչվել: Չգիտեմ՝ դա ում հիվանդ ֆանտազիայի արդյունքն է եղել տարիներ առաջ, ով է որոշել, որ ապրիլի 16-ը կարող է այդպիսի խորհուրդ ունենալ: Ապրիլի 16-ին Ոստիկանության մասին ՀՀ օրենքն է ընդունվել:

Դեռ երեք ամիս առաջ ես նպատակադրվել էի, որ ոստիկանության օրը նշենք ապրիլի 19-ին, նույնիսկ զեկուցել էի նախագահին, խնդրել էի թույլտվություն, որ անցկացվի 19-ին: Բայց նախագահը խնդրեց մեկ անգամ էլ ստուգել: Հերթական ուսումնասիրության արդյունքում էլ մենք նման երևույթ չարձանգրեցինք»,- ասել է երեկ Ալիկ Սարգսյանը (1in.am):

Ալիկ Սարգսյանի հանձնարարականը կատարելիս ճիշտ են զեկուցել`իրոք, այս տարի Լռության Օրն ամբողջ աշխարհում նշվում է ապրիլի 15-ին, էնպես որ, մեր ոստիկանները կարող են հանգիստ անցկացնել իրենց պառադը ապրիլի 16-ին, նախօրեին լռությամբ միանալով այլաճնշման դեմ պայքարին:

Մեր լրագրողներն էլ կարող են հանգստանալ ու իրոք թեմային հարիր սրտացավ նյութեր գրել, հո միայն սկանդալներով չի՞ կարելի կերակրել հանրությանը, ամենքս մի բարի, սիրուն բան գրենք էդ օրը մեր հասարակության խոցելի մասը կազմող քաղաքացիների նկատմամբ տոլերանտությունը բարձրացնելու համար: Բոլորս էլ մարդ ենք:

Լուսինե Վայաչյան

The Day of Silence - Glendale - Armenian Diaspora

*via Glendale News Press

Support in silence

(Raul Roa/News-Press)

Glendale High students spend lunch period protesting hate.

By Max Zimbert

Published: Last Updated Friday, April 16, 2010 10:09 PM PDT

About two dozen Glendale High School students and teachers were taking their seats Friday to protest prejudice and harassment of all types, when a student a few yards away repeatedly yelled a derogatory term for homosexuals.

The incident occurred as students handed out small notices that said they muted themselves to represent the unheard victims of discrimination and name-calling as part of the national Day of Silence. Participating students kept silent all day and wrote their responses to questions.

“It’s more of a shock that he said it out loud,” wrote Vahe Gabri, a senior. “You will hear it, but as a whisper when they pass you or when no one is around.”

Punishment for harassment or discrimination is typically a suspension, administrators said.

“It’s 2010, but you still hear, see and witness acts of discrimination toward a group,” Principal Deb Rinder said. “Any time there’s something new or different or whatever, it requires dialogue and education, because in my opinion, knowledge is power.”

Many of the participating students were members of the Gay-Straight Alliance, a student club that they say is a safe place.

“I love it,” sophomore Isaac Espinosa wrote. “You make new friends, family and new adventures.”

Gay-straight alliances are controversial at Glendale Unified’s high schools. In 2008, parents spoke against the clubs at a school board meeting, saying administrators had no right to let the clubs exist. But those arguments failed to get traction with district officials who said students had the 1st Amendment right to organize.

Students sat silently in a circle Friday in the middle of the school quad. Some held hands and embraced, while others wrote and passed notes.

“We are here to, in short, battle all hate,” wrote Kit Romire, a senior and club president. “This year, homophobia really hit.”

Christa Bretz, the faculty advisor to the school club, sent out notices Wednesday, informing the campus community of the day and its intent. She did so deliberately, she said, to avoid counter protests.

“It gives less time for conflict and controversy, but less time for people to become aware of it and participate in it,” she said.

Freshmen Savanna Asadoorian and Sose Abraamyan said Glendale High students are tolerant, and the school is a safe place to learn. Harassment or name calling stems from ignorance, Savanna said.

“It’s not intentionally to hurt anyone,” she said.

But students got the alliance’s message, Sose said. And teacher participation would foster conversations about respect and tolerance, said David Spiegel, a teacher.

“Kids ask, ‘Why were you there?’” he said. “There’ll be a lot of discussions next period . . . and I think that’s where a lot of growth happens.”

The Day of Silence - Picture of the Day - Armenia

The Day of Silence is a student-led national event in USA that brings attention to anti-LGBT name-calling, bullying and harassment in schools.

*Source: PINK Armenia

How Armenia police chief gets fooled by yellow journalism

[Read also: Marking Police Day in Armenia the way only Unzipped can do]

Everything started with Chorrord Ishkhanutyun which as if ‘by the way’, in a brief note about Police Day, marked in Armenia on 16 April, intentionally mentions (= lies) that same day in different countries ‘gays celebrate their day’.

Չգիտես ինչու, այդ լուսավոր տոնը թողած, նույն օրը աշխարհի տարբեր երկրներ նշում են համասեռամոլների օրը: Բայց դա արդեն Հայաստանի հետ կապ չունի: (CHI, 31 March 2010)

Then many representatives of Armenian media (example), without a simple google checking the facts - nothing surprising here - re-posting this ‘juicy coincidence’ and questioning Armenia police chief about it.

And Mr Alik Sargsyan, head of Armenia police, instead of checking facts (a very simple task in this case, believe me), formally asks Armenian president to change the Police Day date from next year.

Ապրիլի 16-ը ՀՀ ոստիկանության օրն է, և այդ տոնին ընդառաջ այսօր ոստիկանապետ Ալիկ Սարգսյանը «Ուրբաթ» ակումբում պատասխանում էր լրագրողների հարցերին: «Իսկ ո՞ւմ նախաձեռնությամբ է ոստիկանության օրը նշվում հենց ապրիլի 16-ին, երբ նույն օրը աշխարհի տարբեր երկրներում նշում են համասեռամոլների օրը»,- հարցրին ոստիկանապետին:
«Չեմ ուզում թաքցնել` ես դիմել եմ երկրի նախագահին, խնդրել, որպեսզի այդ օրը փոխենք: Չգիտեմ` որքանով է ճիշտ այդ վարկածը` ինչ-որ այլ կողմնորոշմամբ մարտկանց տոնի հետ կապված, ամեն դեպքում, փորձելու եմ ամեն ինչ անել, գրեթե խոստանում եմ (որովհետև իմ որոշումից չի կախված), որ եկող տարի մենք ոստիկանության տոնը կնշենք այլ օր: Միգուցե դա կլինի ապրիլի 19-ին, որն Առաջին Հանրապետության ոստիկանության օրն է: Ամեն դեպքում, ես առաջարկը ներկայացնելու եմ երկրի ղեկավարին, որը կլինի նաև մեր ոստիկանների սրտով. բոլորն ինձ այդ մասին դիմում և խնդրում են»,- ասաց Ալիկ Սարգսյանը:
Վերջինս նշեց, որ տոնի օրը որևէ մեկի նախաձեռնությամբ չի ընտրվել, պարզապես այդ օրը`ապրիլի 16-ին, Ազգային ժողովն ընդունել է համապատասխան որոշումը:

Truly, a tragicomedy in making.

Even if the reports were true (which they are not), so what? Is this an evidence of institutional homophobia both in Armenian media and police?

You, ignorant representatives of Armenian media - not all, but many - there is no such thing as ‘Gay Day celebrated internationally on 16 April’. Instead of engaging in yellow journalism, take a time, just a few seconds of your ‘precious’ time, make very simple google search, and you will find out that on 16 April, mainly in the USA, human rights activists mark school-based LGBT related anti-bullying Day of Silence.

Why I am even asking... Of course, you do not care of facts. Sensationalism, intrigues, dirty tricks... that’s what matters to you.

And you, Mr Alik Sargsyan, head of police. Instead of feeling uncomfortable and somehow disrespectful to gays, you should instead state clearly, once and for all, that it’s your obligation to protect all Armenian citizens, including LGBT citizens. Your constitutional obligation. Instead, you got fooled by yellow journalism in Armenia.

Here is a link especially for Armenian media representatives and Armenia police chief: Day of Silence. Read it. Educate yourself about the meaning of the day.

The National Day of Silence brings attention to anti-LGBT name-calling, bullying and harassment in schools. Each year the event has grown, and now hundreds of thousands of students participate to encourage schools and classmates to address the problem of anti-LGBT behavior. Founded in 1996, the Day of Silence has become the largest single student-led action towards creating safer schools for all, regardless of sexual orientation, gender identity or gender expression.

Not funny, isn’t it?

P.S. not to mention the use of unacceptable and discriminatory word ”hamaseramol” to refer to gays in Armenian, including by Hetq Online. Shame really. By the way, there is good comment left by a reader of Hetq Online here.

*picture - via A1+

Poster in Yerevan State College of Informatics (Armenia) put disabled children and homosexuality among causes of 'biological catastrophe'

And this college is supposedly considered a 'centre of excellence'?!... If this is what people 'study' at State colleges and 'centres of excellence', no wonder that the level of education in Armenia is on a steady decline.

Not only this poster reflects total lack of knowledge and bigotry by its creators and those who endorse it, but this is a clear indication of one of the main sources of hate in our society.

College administration either should take this poster down immediately, or share the responsibility with the creators of this 'educational material'.

*Thanks to Transgenders in Armenia for taking the photo. There are more reflections on this by Queering Yerevan and Dorian.

Training on gender stereotypes at PINK Armenia (students' feedback)

Group of students of Mkhitar Sebastatsi Educational Complex (Yerevan) visited PINK Armenia and participated in a training on gender stereotypes. Their feedback - very positive. Well done, PINK, and well done, students.

ՀԱՍԱՐԱԿԱԳԵՏՆԵՐԻ ԽՈՒՄԲԸ՛ ՓԻՆԿ-ՈՒՄ 29.08.09 Օգոստոսի 28-ին մի քանի հետաքրքրասեր աշակերտներով կրթահամալիրի՝ Հասարակության հետ կապերի բաժնի պատասխանատու Նանե Բագրատունու հետ գնացինք ՓԻՆՔ տեղեկատվական կենտրոն: Այնտեղ մթնոլորտը բավականին ջերմ և մտերմիկ էր: Մեզ շատ լավ ընդունեցին, և մենք մասնակցեցինք «Գենդերային կարծրատիպեր» թեմայով դասընթացին: Միջավայրը շատ հաճելի էր, մասնակիցները՝ երիտասարդներ ու պատանիներ: Տարբեր սեռի և տարիքի ներկայացուցիչներս միմյանց հետ ծանոթանալու համար յուրաքանչյուրս նկարեցինք մեզ ու ներկայացրինք մյուսներին. հետաքրքիր ու յուրօրինակ սկիզբ էր: Հետո մեզ ցուցադրվեց մի նկար, որի մասին յուրաքանչյուրն իր կարծիքը հայտնեց, և կարծիքների միավորման արդյունքում հասկացանք նկարի իմաստն ու քննարկեցինք այն կարծրատիպերը որ մենք արտահայտել էինք: Փոքրիկ հյուրասիրությունից և մի քիչ հանգստանալուց հետո բաժանվեցինք երկու խմբի և սկսեցինք, խմբային աշխատանք։ Յուրաքանչյուր խումբ պետք է առանձին- առանձին ներկայացներ կնոջն ու տղամարդուն բնորոշ կարծրատիպեր: Դրանից հետո սկսվեց բանավեճ-քննարկում կանանց և տղամադկանց հավասարության մասին: Քննարկումից հետո մենք դիտեցինք տեսանյութ` փոքրիկ անիմացիոն ֆիլմ այն մասին, թե որքան տարբեր են կատարում նույն գորոծողությունը կանայք և տղամարդիկ: Ժամանակն անցավ աննկատ, բայց այդ կարճ ժամանակահատվածում ծանոթացանք տարբեր մարդկանց հետ, քննարկեցինք տարբեր թեմաներ և հաճելի տրամադրությամբ վերադարձանք տուն:

Մանե Գևորգյան
Արաքսյա Գևորգ
Ավագ դպրոց 
*source: Mkhitar Sebastatsi Educational Complex

Deputy director of special school in Yerevan detained with charges of child rape and trafficking

A1+ reports, citing Yerevan police statement, that a deputy director of special school where children with anti-social (‘difficult’) background study, has been detained with charges of male rape and trafficking. According to reports, not only he allegedly raped at least one 12 years old male student but was also accused in physical violence towards pupils and forcing them to become beggars.

*Full A1+ report - under the comments section below (in Armenian)

Figure skating school named after Yevgeny Plushchenko opens in Yerevan

As a big fan of figure skating, I was thrilled with the news of opening new figure skating school in Yerevan named after one of my favourite figure skaters Yevgeny Plushchenko. This new school will operate at the Yerevan Sports and Concert Complex after Karen Demirchyan. Plyushchenko himself was in Yerevan to attend the opening ceremony (27 December) which was marked by an amazing show. Famous Hungarian composer and violinist Edvin Marton was in attendance too.

During Eurovision 2008 song contest Plushchenko and Marton took part in Dima Bilan's on stage performance as part of the winning Russian song Believe.

Below are couple of clips from the Yerevan show (via Tert.am). Simply fabulous!



Yevgeny Plushchenko and Edvin Marton



Elena Berezhnaya & John Timberman and Edvin Marton

Changes upcoming? - sexual education classes in schools, amendments of legal regulations on HIV/AIDS in Armenia

This fits rightly with the links I posted looking back on 2008. Armenian Panorama.am cites Ara Babloyan, a former health minister chairing the Armenian parliament’s standing committee on healthcare, as indicating that there will be changes in legal regulations of HIV/AIDS in Armenia, to update them taking into account current realities and human rights issues. He did not specify the exact changes proposed, while hinting at some of them, but he said that they are upcoming.

Let's hope that they will overturn travel ban of HIV-positive people, as well as reported existing ban on blood donation by gays. In some cases, following Russian example is a right thing to do, like in the case of Russia's lifting ban of blood donations by gays, which puts Russia on a higher scale of respecting human rights for this very particular issue than, say, even the UK.

ՁԻԱՀ-Ի ԴԵՄ ՊԱՅՔԱՐԻ ՔՍԱՆԵՐՈՐԴ ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ ՕՐՆ Է

Աշխարհում այսօր նշում են ՁԻԱՀ-ի դեմ պայքարի համաշխարհային օրը: Առաջին անգամ ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ի դեմ պայքարի օրը նշվել է 1988 թվականի դեկտեմբերի 1-ին, այն կազմակերպել է Առողջապահության միջազգային կազմակերպությունը (ԱՀԿ): Այս օրը նշվում է ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ի խնդրի նկատմամբ հասարակության լայն խավերի ուշադրությունը գրավելու, կանխարգելման ոլոտում նոր կազմակերպություններ, խմբեր և անհատներ ներգրավելու համար: «Կարևորելով ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ի դեմ պայքարի խնդիրներն ու հետևողական լինելով երկրում հիվանադության կանխարգելմանը, ներկայում ԱԺ-ում աշխատանքներ են իրականացվում ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ի դեմ պայքարին ուղղված օրենքում որոշակի շտկումներ մտցնելու ուղղությամբ»,-այսօր ՄԱԿ-ում օրվա կապակցությամբ անցկացված միջոցառման ժամանակ լրագրողների հետ զրույցում ասաց ԱԺ առողջապահական հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ Արա Բաբլոյանը: Նա նշում է, որ բժշկագիտության ու այս հարցի շուրջ մոտեցումները զարգանալու շնորհիվ օրենքում որոշակի փոփոխություններ են պահանջվում.«Մի կողմից այդ փոփոխություններն ուղղված են լինելու կրթական ու կանխարգելման ծրագրերի ընդլայնմանը, որ հասարակությունն ու առավել ևս երիտասարդությունը ճիշտ իրազեկվեն, իսկ մյուս կողմից էլ՝ նպատակ կա աշխատել բուժական ու կանխարգելման ծրագրերը կատարելագործելու ուղղությամբ»: Որոշ փոփոխություններ արդեն մշակվել են և շուտով շրջանառության մեջ կդրվեն: «Օրինակ ժամանակին կոշտ մոտեցում կար ոչ միայն հիվանդության, այլև՝ հիվանդների նկատմամբ: Այդ առումով, մենք պետք է փոփոխենք օրենսդրության մեջ այն կետերը, որոնք կարող են բերել խտրականության զարգացմանը: Միևնույն ժամանակ, երբ առաջին օրենքի համաձայն ստուգվում էին թեկուզ 3 ամսով Հայաստան եկողները, ապա այժմ գտնում ենք, որ դա անիմաստ է, քանի որ թեկուզ 1 ամսով երկիր եկողը կարող է վարակակիր լինել»,-ասաց Ա. Բաբլոյանը: Ըստ նրա, հարկավոր է կրթել ու իրազեկել հասարակությանը, որպեսզի հնարավոր լինի խուսափել վարակից: Իսկ ՄԱԿ-ի մանկական հիմնադրամի ներկայացուցիչ, ՄԱԿ-ի ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ի թեմատիկ խմբի նախագահ Լեյլի Մոշիրին ասաց, որ այս հիվանդության դեմ հարկավոր է միասնական, համաշխարհային մակարդակով պայքարել, որպեսզի հնարավոր լինի հիվանդության թվի կրճատման ցանկալի արդյունքներին հասնել, քանի որ սա միջգերատեսչական խնդիր է ու բոլոր գերատեսչությունները, հասարակության բոլոր հատվածները, «բոլորն անխտիր» պետք է մասնակցեն այս գործընթացին՝ ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ի դեմ պայքարին:

In another report from the press conference, RFE/RL, citing Samvel Grigoryan, head of the National AIDS Prevention Centre, notes of a “record-high number of HIV cases in Armenia this year”. While RFE/RL cites “unsafe sex and increased drug use as the main reasons for the spread”, these increased numbers may well be a consequence of improved registration of HIV cases in Armenia.

Importantly, a representative of the Ministry of Health in Armenia and head of Real World/Real People NGO stressed the significance of sex education starting with schools. “The subject will definitely be included [in the school curricula]”; “The Education Ministry has accepted the idea.”

Armenian HIV Cases Reach New High

Medical authorities have registered a record-high number of HIV cases in Armenia this year and plan to step up preventive measures against the disease, officials said on Monday.

According to Samvel Grigorian, head of the Armenian Health Ministry’s Center for the Prevention of AIDS, 118 persons have been diagnosed with the virus causing AIDS in 2008, raising to 656 the total number of HIV cases officially registered since 1988. Most of those cases have been identified in the past four years, said Grigorian.

The real number of HIV carriers in the country is believed to be much larger. Grigorian’s center estimates it at approximately 2,300. It considers unsafe sex and increased drug use as the main reasons for the spread of the potentially deadly disease.

Speaking at a news conference, officials and experts dealing with the problem said the latest HIV statistics underline the need to significantly boost public awareness of the disease which they believe still leaves much to be desired. “Our emphasis must be on educating our citizens and raising their awareness,” said Ara Babloyan, a former health minister chairing the Armenian parliament’s standing committee on healthcare.

“That is impossible to do without involving the educational system,” said Hovannes Madoyan, chairman of the non-governmental organization Real World/Real People. Madoyan urged the government to introduce mandatory courses on sex education and HIV/AIDS avoidance in Armenian schools.

According to Deputy Health Minister Tatul Hakobian, the Health Ministry has already come up with a relevant initiative and expects a positive response from Education Ministry. “The subject will definitely be included [in the school curricula,]” he said. “The Education Ministry has accepted the idea.”

Armenia: HIV/AIDS – looking back on 2008

On this day one year ago I posted a comprehensive overview of HIV/AIDS situation in Armenia.

Today, as we mark World AIDS Day (1988 - 2008), I decided to look back on the past year to remind Armenia related main HIV/AIDS stories which were reflected in this blog, as well as other more recent reports by media and blogs.

There will be a special World AIDS Day 2008 event in Armenian capital Yerevan - Rock bands join NGOs to mark World AIDS Day 2008 in Yerevan. Coverage of this and related events will be done in separate posts as/when news reports, reflections, photos and/or videos become available.

December – National Centre For AIDS Prevention: HIV/AIDS Epidemic in Armenia

From 1988 to 1 December 2008 656 HIV cases had been registered in the Republic of Armenia among its citizens with 118 new cases of HIV infection registered in 2008. 74 of the AIDS cases were registered in 2008. The main modes of HIV transmission are through heterosexual practices (48.9%) and injecting drug use (43.9%). HIV/AIDS situation assessment has shown that the estimated number of people living with HIV in the country is about 2300.

November – School children in five Armenian regions to brain-ring on HIV/AIDS

On 1 December, school children in five regions of Armenia will play brain-ring (popular in former Soviet countries intellectual game) on HIV/AIDS topic.

The event, organised by the World Vision Armenia, aims at raising awareness of Armenian students on HIV/AIDS related issues. In addition, it aims to facilitate an atmosphere of tolerance for HIV-positive people and patients with AIDS.

November - ArmenHES: Armenia & World AIDS Day provides an overview of HIV/AIDS situation in Armenia, as well as reflects on EurasiaNet report on “The Armenicum Fiasco”.

November – EurasiaNet: Ten years on, Armenia’s so-called "miracle cure" for AIDS still unproven

For ten years, Armenians have been told about the wonders of Armenicum, the locally produced formula whose makers claim it has curative powers over the deadly HIV virus.

And while doctors who use the drug say it does seem to relieve some of the symptoms of HIV, after a decade the company has yet to produce any viable clinical trials proving more substantive curing options.

What most Armenians probably do not know is that their tax dollars are paying for Armenicum, which is more than triple the cost of the world’s only proven treatment for HIV, antiretroviral (ARV) drugs. They probably also are not aware that in a few months Armenicum may be the only choice available in Armenia for future HIV-infected patients.

In Armenia, treating HIV-positive patients should not be a major problem -- and on the surface, the system seems to be working. The HIV-positive population is small, with only 649 reported cases. Even when one includes the estimated 3,000 unreported cases out there, they still make up a mere 0.1 percent of the total population. Armenia does offer an efficient, government-funded National Center for AIDS Prevention, which not only records, but also offers testing and treatment to anyone who needs it, based on World Health Organization standards of care.

But instead of paying for all accepted treatments for HIV patients, the government is throwing all its money and resources towards supporting Armenicum, and is requiring that AIDS Center doctors offer the drug, while unproven, as a choice. Currently, it costs about $6,000 per patient per year to be treated with Armenicum, while the standard ARV regimen costs $1,700 per patient per year. That means it costs the Armenian taxpayer $300,000 to treat just the 50 Armenicum patients approved this year. Compare that to the estimated $160,000 it costs to treat 93 patients with ARV funded by the Global Fund.

So far, the international US-funded Global Fund, through the local World Vision office, has been paying for and procuring ARV treatments. But, technically, that money ran out in June, and though the grant has been extended until February and the National Centre for AIDS Prevention is currently applying for another five year grant, there is no guarantee that the Global Fund will continue to fund future ARV treatments.

"If the Global Fund does not finance Armenia again, the national HIV program will be in great jeopardy," said Mark Kelly, World Vision National Director. "Currently the Global Fund pays for the majority of testing and prevention programs, and all ARV treatments." [...]

Despite the lack of evidence supporting Armenicum’s claims, the National Center for AIDS Prevention clinicians say they consider Armenicum doctors colleagues in the fight against HIV, and have supported anecdotal claims that some of their patients have responded well to the treatment.

"We are cooperating all the time, and we always discuss every case to find a better solution," said Dr. Arshak Papoyan, head of the National Centre for AIDS Prevention Epidemiology Unit.

But it’s hard to find a doctor treating HIV patients who will be quoted publicly saying the drug doesn’t work, some say, because the pressure for the Armenian-made drug to succeed is so high that criticizing it is not allowed.

"I know many clinicians who don’t believe in Armenicum, but they are not allowed to say anything," said one doctor involved in the HIV treatment field, who refused to be identified.Even if the jury is still out on Armenicum, World Vision and Global Fund representatives say the most important thing is to make sure HIV patients have an informed choice between all the treatment options.

"We just want to make sure ARVs are available," said Kelly. "The most important thing is that every person living with HIV can be treated with ARVs if they choose."

September – Armenia should abandon its unjust and unwise travel ban on people with HIV

Prominent HIV/AIDS campaigners and international health advocates of Armenian origin Jirair Ratevosian and Dr. Amy Hagopian co-authored this editorial on Armenia's discriminatory HIV-related travel restrictions. It calls on the government of Armenia to consider the widespread consensus among medical and public health professionals regarding the lack of evidence to support HIV-related travel restrictions and to reverse the policy (see below).The editorial was first published by The Armenian Weekly and subsequently reprinted in Asbarez on Friday, September 5, 2008. Unzipped and Unzipped: Gay Armenia joins this call.

September – HIV/AIDS posters in Armenia’s international Zvartnots airport

I spotted quite a few HIV/AIDS related posters in Armenia's international Zvartnots airport. Migrant workers are the main target for this campaign as they are among the key risk groups for HIV transmission in Armenia.

June – Basketball against HIV/AIDS

A1+ reports on basketball tournament organised by Armenian Red Cross with the help of the Basketball Federation of Armenia to raise awareness of HIV/AIDS among teenagers and school children. The game was accompanied by educational campaign on HIV/AIDS related issues.

May – Russian Health Ministry Ends Ban on Blood Donations by Gays

Russian gay activists celebrate their first major victory two years after the start of the campaign. MOSCOW, May 23, 2008 (GayRussia.ru) – The Russian Ministry of Health and Social Development has repealed the ban on blood donations by homosexual people, it emerged last night. ***

Answering my question (passed by a reader of this blog), Trygve Utstumo (Armenia and me blog), who is working with Armenian Red Cross now says the following re gay blood donation in Armenia (I agree and assume that in Armenia it is like in most countries, for now, and it is discrimination!):
"About the blood donations: Armenia Red Cross is currently not involved in the blood transfusions in Armenia. As far as I’ve understood this is organized by a sub-body of the Ministry of Health. I honestly can’t answer his question, but I would assume that they do as in most other countries: not accepting blood donations from practicing homosexuals. (Not saying that I agree with this practice.)" Hopefully, this great news from Russia will have influence at some point on Armenia too.

May – HIV/AIDS Candlelight March in Yerevan

Armenia and me reports that Red Cross youth volunteers organised a candlelight march in Yerevan this Sunday in memory for the victims of AIDS and to raise awareness on HIV/AIDS related issues, as part of international day of actions:"In Yerevan, more than 60 Red Cross youth volunteers marched through the citycenter with candles this sunday. By posters and talking with curious bystanders they managed to get a lot of attention on this important case. Several bystanders also tagged along and followed us to the square by Moscow cinema where we filled an HIV ribbon on the ground with candles."

April – Medical profession prejudice towards HIV/AIDS in Armenia

While public prejudice towards HIV/AIDS in Armenia is a very serious issue which needs to be tackled via education and awareness programmes, even more serious and unacceptable is medical profession prejudice which has direct impact on prevention and treatment of people with HIV/AIDS. Below is an account by HIV-positive Armenian, via report published by IWPR (Institute For War & Peace Reporting). It also raises a serious issue of lack of proper ethical regulation (and its enforcement) of medical profession in Armenia.