L-day: «Համբուրի´ր ինձ, ես լեսբիանահայ եմ»

*via MediaLab.am

[...] Թրուին Հայաստանում մնաց երկու ամիս և, հետևելով իր հիմնական նախասիրություններին` միասեռականություն, արվեստ, հետզհետե ծանոթացավ կին և մեծ մասամբ քուիր (queer) արվեստագետների գործունեությանը:

«Ես լեսբուհի եմ ու ակտիվ եմ եղել կանանց և քուիր կանանց խմբերում դեռ 80-ականների սկզբից»,- ասում է Թրուին:

«Քուիր» եզրը Արևմուտքում կիրառվում է սեռական փոքրամասնությունների և գենդերային ինքնությունների առնչությամբ, այն սկսել է շրջանառվել նաև Հայաստանում: Օրինակ` իրենց քուիր են բնորոշում Querring Yerevan բլոգի արվեստագետները:

«Արևմուտքի շատ քուիրների համար պայքարն արդեն անցած փուլ է,- ասում է Թրուին,- մենք կարող ենք ամուսնանալ օրենքով, երեխաներ որդեգրել ու մեծացնել, ու ոչ մեկն աչքերը չի չռի, եթե ասես, որ պաշտոնական բիզնես-ընթրիքին բերելու ես քո ընկերուհուն»:

Այսպես Թրուիի մտքով անցավ գրել Հայաստանի քուիրների մասին: Ժամանակի ընթացքում «Հայկական ռապսոդիա» հոդվածը վերածվեց մշակութային հետազոտության:

«Մտադիր չէի համալսարանական մակարդակի գործ անել: Նպատակս էր ներկայացնել երկիրը ու ցուցադրել, թե ինչ ընտիր արվեստ են անում Հայաստանի մի քանի քուիր արվեստագետները, ուշադրություն հրավիրել նրանց աշխատանքի վրա, հետաքրքրացնել մարդկանց»,- ասում է Թրուին:

Նա չի տխրում, որ այդ արվեստագետներից ոմանք «տնկում են իրենց քթերը» և քննադատում Թրուիի ոչ պրոֆեսիոնալ մոտեցումները:

Անկախ ամեն ինչից` Թրուիի հետազոտությունը մի շատ յուրօրինակ Հայաստանի մասին է, անծանոթ նախևառաջ Հայաստանին:

Նա ցույց է տալիս մի այլ երկիր, որտեղ կանայք քաղաքականապես գիտակից են և առաջ են մղում ժամանակը:

Նոյեմբերի 17-ին Բելգիայի Գենտ քաղաքի L-day-ի (Lesbian day/week-լեսբիական օր/շաբաթ) շրջանակներում նա ներկայացրեց այդ հետազոտությունը` դասախոսություն-միջոցառում կազմակերպելով Հայաստանի և հայ քուիր կանանց/արվեստագետների մասին:

Միջոցառման ժամանակ մեծ ոգևորություն էր առաջացրել «Համբուրի´ր ինձ, ես լեսբիանահայ եմ» գրությամբ վերնաշապիկը, նաև երաժիշտ-արվեստագետ Ծոմակ Օգայի առցանց պերֆորմանսը:

L-day-ը նա համարում է մեծ ազգային միջոցառում: Այս տարի այնտեղ առաջին անգամ ցուցադրվում էին նաև կին արվեստագետների գործեր: Թրուին չորս լուսանկար էր տպել Հայաստանի քուիր արվեստագետների գործերից ու ցուցադրել օրվա ընթացքում:

«Կարծեմ` համակարգողներ չկային»,- տխրում է նա` գլխի չընկնելով, որ ինքն է այդ համակարգողը, քանի որ իր հետազոտության մեջ ներկայացնում է ութ արվեստագետների` Սոնա Աբգարյանին, Արփի Ադամյանին, Լուսինե Թալալյանին, Լուսինե Վայաչյանին, Սվետլանա Անտոնյանին, Մելինե Տեր-Մինասյանին, Շուշան Ավագյանին, Ծոմակ Օգային:

Թրուին Երևանում գտավ կանանց իրավունքների խնդրով ակտիվորեն զբաղվող մի խումբ արվեստագետների ու գնահատեց դա «ստաժավորի» դիրքերից:

Հաջորդ տարի նա Հայաստան կգա արդեն մոտոցիկլով` կտրելով 4416 կիլոմետր:

Քանի որ Թրուի-«հեքիաթասացը» ցանկանում է այցելել նաև Վրաստան և Ադրբեջան, հավանաբար նա կամբողջացնի տարածաշրջանի քուիր պատկերը:

Կարին Գրիգորյան

Help fund Armenian LGBT-related book project by WOW

I posted about this before. As of today, slightly more than 50% of necessary money was pledged. Please, help fund this important Armenian LGBT-related book project by the Women-Oriented Women's (WOW) Collective.

The correspondence includes original emails (in Armenian and in English) written by members of WOW discussing the foundation of the collective, the conceptual details and debates about outreach, awareness, art projects such as “Coming To You To Not Be With You” (August 3-4, 2008), and other important conversations on LGBT issues in Armenia. Some discussion threads include the translation and coining of new phrases in Armenian regarding gender and sexuality, accounts of coming out to self and family, and arguments on the goals of a feminist art collective to present radical views on gender. The book is scheduled for publication in August 2010.

For more about the project and to donate, visit this website.

Help Fund a New Book from the Women-Oriented Women’s Collective in Armenia

"Two Years in Correspondence"

*picture - via A.M. Facebook page

 

AGLA NY: Affiliated with the Women’s Resource Center (WReC) in Yerevan, Armenia, the Women-Oriented Women’s (WOW) collective—a group of Armenian queer and straight artists, writers, and activists—is planning the publication of two years of its online electronic correspondence, beginning from its inception in 2007.

The correspondence includes original emails (in Armenian and in English) written by members of WOW discussing the foundation of the collective, the conceptual details and debates about outreach, awareness, art projects such as “Coming To You To Not Be With You” (August 3-4, 2008), and other important conversations on LGBT issues in Armenia. Some discussion threads include the translation and coining of new phrases in Armenian regarding gender and sexuality, accounts of coming out to self and family, and arguments on the goals of a feminist art collective to present radical views on gender. The book is scheduled for publication in August 2010.

The Armenian Gay & Lesbian Association of NY is proud to be helping the Women-Oriented Women’s Collective in Armenia raise funds to publish this important book.  For more information on The WOW

Collective and to help fund this project, please visit the project page on Kickstarter.com:

http://www.kickstarter.com/projects/aglany/two-years-in-correspondence-from-the-wow-collect

Armenian women burying the "Red Apple" on 8 March

Celebrating International Women's Day in Armenia

Start Time: 07 March 2009 at 3pm
End Time: 07 April 2009 at 5pm
Starting point: Women's Resource Center, 34 Zarubyan Street, Yerevan, Armenia

The Women's Resource Center of Armenia with the cooperation of Utopiana, WOW and other NGOs, intends to mark the 8th of March, by performing a funeral rite and burying the “Red Apple” (to verify women’s virginity for marriage) one of the cultural traditions still popular in most of Armenia which the Center considers demeaning for women and a violation of their human rights and dignity.

Here is what Lara Aharonian of the Women's Resource Center has to say to clarify misconceptions associated with this initiative:

"To clarify certain things and to not mislead anyone:

By burying the red apple, we are not telling anyone to not be a virgin, because we believe that everyone has the right to choose their personal life and sexuality, as a basic human right.

On the contrary we want to express that every woman has the right to choose for herself and not be forced in the name of tradition.

The red apple is an attempt to our private life as women. And what we decide to do with our bodies concerns us and nobody else.

So if we want to stay virgin, it is our right and completely respected and if we don't that it is also our choice.

We want to bury the traditions that makes us feel less than a human and that makes us choose against our will.

So in order to not offend anyone, I wanted to add this comment."

OTL blog provides with the details of the staged 'funeral procession':

"The funeral rite will be stylized as Armenian. We will lead Mr. Apple, someone dressed in a 3D apple outfit, with chains, carrying flowers and a tombstone while a woman-priest (a teacher from the women’s center will dress up as one) will chant a modified reading of “funeral biblical scripts” replaced by verses about the end of the Apple. We will end the walk in a “lover’s park” in front of Congress Hotel where we will rip the Red Apple apart and bury the pieces in the ground. As a final celebration we will pour cement onto the spot and inscribe “Here lays the Red Apple” (“…..-2009). A party in the park will follow."

And here is the link to the intreview with RFE/RL Maxliberty programme about the 'funeral' (in Armenian).

Queering Yerevan: introducing new gay related blog, and new Armenian gay women group

It is with great pleasure I'd like to share excellent news and  introduce new Armenian gay women group - the Women-Oriented Women’s (WOW) Collective, and their gay related blog Queering Yerevan. 

Queering Yerevan is a collaborative project of Armenian queer artists, writers and curators to be realized within the framework of the WOW [Women-Oriented Women] collective. It takes as its point of departure concrete mnemonic experiences of concrete queer artists in a specific time and space: Yerevan, 2000s.

http://queeringyerevan.blogspot.com

Effectively, we are witnessing now a birth of perhaps the first organised gay women group in Armenian reality.

In the long-run, as an integral part of the Women’s Resource Center, the WOW collective aims to act as a sustainable group for the representation and advocacy of queer women’s rights in Armenia, to cultivate and promote the culture of queer Armenian women from both the Diaspora and Armenia, and start a dialog with other queer women from other countries in order to find commonality and support.

Welcome, WOW Collective! Welcome, Queering Yerevan!

Introduction

Within the Women’s Resource Center, the Women-Oriented Women’s (WOW) Collective—a group of women-oriented women, including lesbian women, bisexual women, and straight women allies, all artists and/or activists—is planning an outreach, awareness and art project to take place during the Summer of 2008.

Queer women are just beginning to come out to each other in Armenia; this project arises out of discussions last year by some members who have longstanding working relationships with each other and more recent collaborations within the Women’s Center. It is an unprecedented project, which requires a brief explanation of the situation for queer women in Armenia. Homosexuality has been severely punished throughout the modern history of Armenia, and from 1936 till 2003 homosexuals were criminalized and imprisoned, if not murdered, on account of Article 116 of the Armenian Criminal Code. The laws have become more tolerant towards the LGBTI community since then, however in Armenian society, homosexuality is still heavily condemned.

In contemporary Armenia, where women’s goals and objectives are slowly becoming heard by Armenian society, the voices of queer women are still being silenced because of society’s ignorance surrounding the issue of the existence of a queer women’s culture in Armenia. The need to create and foster a safe environment for queer women is very urgent for several reasons: a) queer women are oppressed by both women and men in the Armenian society; b) queer women’s culture is unknown to or misunderstood by the majority of Armenians as homosexuality is normally perceived as something perverse or immoral—our goal is to demystify these myths, especially in regards to queer women; c) while homosexuality is generally stigmatized in Armenia, queer women are doubly oppressed by the burdens of women’s traditional roles of marriage and motherhood, and they have scarce means to avoid this oppression; d) coming out to their families and the society in general for queer women is inconceivable due to these traditional burdens; e) whereas the Armenian society is somewhat familiar with the gay culture through Sergei Parajanov and other well-known gay men, queer women and their culture is yet unknown and has no place in the Armenian society—the collective intends to historicize the presence of queer women in Armenian life and to educate the public on these issues. In the long run, working towards progressive social change, the WOW collective envisions a revival (by recovering queer women’s lives and histories), reinterpretation (through art) and sustenance (through collaborative effort) of the cultural heritage of past and present queer Armenian women.

The first step of coming out as a collective to the society, which is one of the aims of this project, is through self-expression. The WOW collective intends to educate and raise awareness about queer women’s lives, questions and activism. Hence the project’s use of art as a vehicle for the communication of concepts and feelings concerning the issues listed above. The participants of this project, the WOW collective members came together as a leadership group that recognizes the need of social change and the urgency of representing the presence, needs, and integration of LGBTI communities into Armenian society. Already WOW collective has held a series of meetings to discuss their own experiences surrounding queer identity, to gain greater understanding of each other, to create a basis of support and a frame of reference for the upcoming project. From those meetings, they decided to create a survey to the general public on Armenian cultural and familial attitudes regarding homosexuality and gender identity. The survey is currently being conducted and the results will be presented during the project and published in Feminist.